Když soumrak náhle mávne nad světem

Wanneer de avond als een zachte deken

svou přikrývkou, svým černým sametem

van donker glad fluweel, die wordt gespreid

a jako chůva, celá úzkostlivá,

door een reusachtige voedster,

postupně pod ni naši zemi skrývá

de aarde weer langzaam bedekt,

tak hebce, že se stéblo ani dřík

zo behoedzaam dat geen grashalm

nepohne na jediný okamžik

buigt onder dat donzen dek,

a nezvrásní se ani plátky květu,

geen kroonblad kreukelt

neposkvrní se duha na křídlech

en het sierlijke vleugelpaar van de vlinder

motýlů, již si po svém křehkém letu

het regenboogkleurig email niet verliest

hoví v té roušce něžné jako dech,

en uitrust in de schaduw van

dech beztížnosti, měkký, hebký plyš,

dit luchtig glad fluweel waarvan

tak vláčný, že ho ani necítíš,

zelfs vlinders het gewicht niet voelen,

i kdybys vyhledal v té hodině

dan kunt ge gaan waarheen ge wilt,

svůj smutný pokoj, bloudil v cizině,

thuisblijven in uw bruine trieste kamer,

seděl si v kavárně a hleděl ven

of in een koffiehuis met strakke ogen volgen

na slunce pouličních luceren,

hoe de ene gaslamp na de andere gaslamp

psa po boku, se díval k měsíci,

geelglanzend wordt aangestoken

ve křoví mhouře unavené oči,

of, moegelopen door de heuvels, met uw hond

nebo jel po vyprahlé silnici

door het lover kijken naar de luie maan

a na kozliku podřimoval kočí,

of op een stofbedekte landweg rijden

prožíval závrať v kupé expresu,

achter de koetsier die knikkebolt en slaapt

na lodi kolébavých otřesů,

of deinen op het voordek van een schip

toulal se městy jen tak nazdařbůh,

dat zeeziek maakt of in de kussens van een trein

z nároží obdivoval jejich ruch,

of dwalen door een onbekende stad,

třídy, jež mizí do úběžníků,

een hoek om slenteren en vol bewondering

dvojřad lamp na okraji chodníků,

kijken naar het ver verschiet van straten

anebo v Rivě, tam, kde vlny drobí

met hun dubbele rij van lichten

v opále lesků všechny plameny,

of aan de kade in de havenbuurt waar het water

proplakal by ses do pradávné doby

in een spiegelbeeld met mat opaal het licht versplintert

a zavzpomínal sladce zmatený

mijmerend denken aan een ver verleden,

tou divotvornou lampou starých časů,

zachte droefgeestige herinnering

v níž je i není bohatství a tíže,

aan een voorbije jeugd die als een toverlamp

jež nikdy nezůstane bez ohlasu,

een beeld weerkaatst en toch weer niet weerkaatst,

zavzpomínal a hlavu schýlil níže

herinneringen die nooit koel zijn en

k podlaze z mramoru, co zrcadlí

die een last zijn en toch rijkdom zijn:

svět s jeho půvaby i lákadly,

uw hoofd, zwaar van herinneringen, kunt ge daar

stín bázně by se vloudil do úžasu.

op het marmer of de aarde laten rusten,

K čemu je hledět na takovou krásu,

maar wandelend tussen schoonheid en lust

pomyslíš si ty, osiřelý tvor,

voelt ge steeds die lafhartige gedachte:

k čemu je mramor, voda hebce vláčná,

waartoe al die schoonheid?

soumraky, stromy, sametová mračna,

steeds blijft ge, verlaten, denken:

plující za obzor, i věnce hor,

waartoe dit fluwelige water en dit bonte marmer,

brázdy vod neoseté hospodáři,

waarom de avond, deze gevleugelde deken

příliv i stoka, oceán i kal,

waarom de heuvels en waarom het lover

oblaka, Danaovny s tesknou tváří,

en de zee, waarin geen zaaier zaait,

Sisyfův balvan slunce, jež nám září,

waarom de sloot, waarom eb en vloed

hlas vzpomínek, proč, kde se tady vzal?

en de wolken, trieste Danaïden

K čemu jsou lampy, luna, k čemu míra

en de zon, die brandende Sysifussteen?

věčného času, který neumírá,

waarom de herinnering en het verleden,

anebo pohleď na mez, na úval,

waarom de lampen en de manen,

na útlý stonek, za noci i za dne

waarom de oneindige tijd?

roste, proč roste, zanedlouho zvadne,

of neem als voorbeeld de kleine grashalm:

ale proč zvadne, poroste-li dál?

waarom groeit gras als het toch verdort,

waarom verdort het als het toch weer groeit?