Midőn az est, e lágyan takaró
Wanneer de avond als een zachte deken
fekete, síma bársonytakaró,
van donker glad fluweel, die wordt gespreid
melyet terít egy óriási dajka,
door een reusachtige voedster,
a féltett földet lassan eltakarja
de aarde weer langzaam bedekt,
s oly óvatosan, hogy minden füszál
zo behoedzaam dat geen grashalm
lágy leple alatt egyenessen áll
buigt onder dat donzen dek,
és nem kap a virágok szirma ráncot
geen kroonblad kreukelt
s a hímes lepke kényes, dupla szárnyán
en het sierlijke vleugelpaar van de vlinder
nem sérti a szivárványos zománcot
het regenboogkleurig email niet verliest
és ugy pihennek e lepelnek árnyán,
en uitrust in de schaduw van
e könnyü, síma, bársonyos lepelnek,
dit luchtig glad fluweel waarvan
hogy nem is érzik e lepelt tehernek:
zelfs vlinders het gewicht niet voelen,
olyankor bárhol járj a nagyvilágban
dan kunt ge gaan waarheen ge wilt,
vagy otthon ülhetsz barna, bús szobádban,
thuisblijven in uw bruine trieste kamer,
vagy kávéházban bámészan vigyázd,
of in een koffiehuis met strakke ogen volgen
hogy gyujtják sorban a napfényü gázt;
hoe de ene gaslamp na de andere gaslamp
vagy fáradtan, domb oldalán, ebeddel
geelglanzend wordt aangestoken
nézzed a lombon át a lusta holdat;
of, moegelopen door de heuvels, met uw hond
vagy országuton, melyet por lepett el,
door het lover kijken naar de luie maan
álmos kocsisod bóbiskolva hajthat;
of op een stofbedekte landweg rijden
vagy a hajónak ingó padlatán
achter de koetsier die knikkebolt en slaapt
szédülj, vagy a vonatnak pamlagán;
of deinen op het voordek van een schip
vagy idegen várost bolygván keresztül
dat zeeziek maakt of in de kussens van een trein
állj meg a sarkokon csodálni restül
of dwalen door een onbekende stad,
a távol utcák hosszú fonalát,
een hoek om slenteren en vol bewondering
az utcalángok kettős vonalát;
kijken naar het ver verschiet van straten
vagy épp a vízi városban, a Riván,
met hun dubbele rij van lichten
hol lángot apróz matt opáltükör,
of aan de kade in de havenbuurt waar het water
merengj a messze multba visszaríván,
in een spiegelbeeld met mat opaal het licht versplintert
melynek emléke édesen gyötör,
mijmerend denken aan een ver verleden,
elmúlt korodba, mely miként a bűvös
zachte droefgeestige herinnering
lámpának képe van is már, de nincs is,
aan een voorbije jeugd die als een toverlamp
melynek emléke sohse lehet hűvös,
een beeld weerkaatst en toch weer niet weerkaatst,
melynek emléke teher is, de kincs is:
herinneringen die nooit koel zijn en
ott emlékektől terhes fejedet
die een last zijn en toch rijkdom zijn:
a márványföldnek elcsüggesztheted:
uw hoofd, zwaar van herinneringen, kunt ge daar
csupa szépség közt és gyönyörben járván
op het marmer of de aarde laten rusten,
mégis csak arra fogsz gondolni gyáván:
maar wandelend tussen schoonheid en lust
ez a sok szépség mind mire való?
voelt ge steeds die lafhartige gedachte:
mégis csak arra fogsz gondolni árván:
waartoe al die schoonheid?
minek a selymes víz, a tarka márvány?
steeds blijft ge, verlaten, denken:
minek az est, e szárnyas takaró?
waartoe dit fluwelige water en dit bonte marmer,
miért a dombok és miért a lombok
waarom de avond, deze gevleugelde deken
s a tenger, melybe nem vet magvető?
waarom de heuvels en waarom het lover
minek az árok, minek az apályok
en de zee, waarin geen zaaier zaait,
s a felhők, e bús Danaida-lányok
waarom de sloot, waarom eb en vloed
s a nap, ez égő szizifuszi kő?
en de wolken, trieste Danaïden
miért az emlékek, miért a multak?
en de zon, die brandende Sysifussteen?
miért a lámpák és miért a holdak?
waarom de herinnering en het verleden,
miért a végét nem lelő idő?
waarom de lampen en de manen,
vagy vedd példának a piciny füszálat:
waarom de oneindige tijd?
miért nő a fű, hogyha majd leszárad?
of neem als voorbeeld de kleine grashalm:
miért szárad le, hogyha újra nő?
waarom groeit gras als het toch verdort,
waarom verdort het als het toch weer groeit?