Byl Kumán, velkooký chlapík,

Een knaap met grote Mongolenogen

znal trýzeň nĕmých tužeb mládí,

gekweld door weemoedig verlangen

své stádo pásl, a tak táhl

hoedde zijn kudde en begaf zich

slavnou maďarskou Hortobádí.

naar de beroemde Hortobágy.

Soumraků, fatamorgán kouzlo

Steeds weer was zijn ziel ingesponnen

stokrát mu vroucnĕ žasnout dalo,

door schemernevels, spiegelingen.

však když mu srdce porozkvetlo,

Maar de ontluikende bloem in hem

lidské stádo je ohryzalo.

wer vertrapt door de mensenhorde.

Tisíckrát opájel se krásou,

Denkend aan de dood, wijn, vrouwen

myslíval na smrt, víno, ženy.

vond hij flonkerend schone beelden.

Kdekoli v jinĕm koutĕ svĕta

In andere delen van de wereld

byl by z nĕho bard všemi ctĕný.

was hij een groot zanger geworden.

On vídal však jen druhy v gatích,

Maar hier werd steeds zijn blik gevangen

šhinavé, tupé, u stád v pustĕ,

door grazend vee, morsige herders.

a hned svou píseň pochovával –

Dan liet hij zijn gezang verstommen

klel či hvízdal si bohapustĕ.

en vloekte hij of floot voor zich heen.