Chaconne

Wiemy, wszyscy wiedzą, że rozmawiał z Panem

w niezliczonych kantatach i w pasjach, ale jest też

chaconne z drugiej partity na skrzypce solo:

tutaj, może tylko tutaj, Bach mówi o swoim życiu,

nagle, niespodziewanie, opowiada nam o sobie,

szybko i gwałtownie wyrzuca z siebie smutek i radość

(bo nic innego nie mamy), rozpacz po stracie żony i dzieci,

żal, że czas musi nam wszystko odebrać,

ale także ekstazę niekończących się godzin

gdy w stęchłym powietrzu mrocznego kościoła,

samotny jak pilot samolotu przewożącego pocztę

do obcych krajów, grał na organach i czuł pod palcami

ich pneumatyczną uległość, ich zachwyt, drżenie,

albo gdy słyszał jednolity, mocny głos chóru, jakby

raz na zawsze skończyły sie waśnie pomiędzy ludźmi

– przecież my także marzymy o tym,

żeby powiedzieć prawdę o naszym życiu,

i wciąż niezgrabnie próbujemy,

i nadal będziemy próbowali, lecz

gdzie są, gdzie mogą być nasze kantaty, powiedz,

gdzie jest druga strona.