Wiemy, wszyscy wiedzą, że rozmawiał z Panem

Sappiamo, tutti sanno, che parlava col Signore

w niezliczonych kantatach i w pasjach, ale jest też

in innumerevoli cantate e nelle passioni, ma c’è anche

chaconne z drugiej partity na skrzypce solo:

la ciaccona dalla seconda partita per violino solo: qui,

tutaj, może tylko tutaj, Bach mówi o swoim życiu,

solo forse in questo dove, Bach parla della sua vita,

nagle, niespodziewanie, opowiada nam o sobie,

a un tratto, inaspettatamente, ci racconta di se stesso,

szybko i gwałtownie wyrzuca z siebie smutek i radość

irruente butta fuori tristezza e gioia (perché è questo

(bo nic innego nie mamy), rozpacz po stracie żony i dzieci,

tutto ciò che abbiamo), disperazione per la perdita

żal, że czas musi nam wszystko odebrać,

di moglie e figli, pena per il fatto che tutto dev’esserci sottratto

ale także ekstazę niekończących się godzin

dal tempo, ma anche l’estasi di ore interminabili,

gdy w stęchłym powietrzu mrocznego kościoła,

quando nell’aria ammuffita di una tenebrosa chiesa,

samotny jak pilot samolotu przewożącego pocztę

solitario come il pilota di un vol de nuit che traghetti la posta

do obcych krajów, grał na organach i czuł pod palcami

verso lidi stranieri, suonava l’organo e le sue dita

ich pneumatyczną uległość, ich zachwyt, drżenie,

ne percepivano la pneumatica cedevolezza, il fremito

albo gdy słyszał jednolity, mocny głos chóru, jakby

e il tremore, o se udiva l’uniforme possente voce del coro,

raz na zawsze skończyły sie waśnie pomiędzy ludźmi

come se per sempre si fossero estinte le risse fra umani

– przecież my także marzymy o tym,

– non d’altro, peraltro, sogniamo anche noi,

żeby powiedzieć prawdę o naszym życiu,

se non di poter finalmente dire il vero sulla nostra vita,

i wciąż niezgrabnie próbujemy,

e non facciamo altro che tentare e ritentare, maladroits et honteux

i nadal będziemy próbowali, lecz

the rest is not our business, e non faremo altro

gdzie są, gdzie mogą być nasze kantaty, powiedz,

che tentare e ritentare – epperò, nondimeno… dove sono,

gdzie jest druga strona.

dove potranno essere mai le nostre cantate – dimmi ti prego,

ti prego dov’è l’autre côté de la vie, the other side of the wind –

dimmi cosa guarisce dal tacere.