Intérieur

Niepewnym zamglonym okiem okna

gapisz się na zwiędłe drzewa sadu.

Nie ma litości - wypchany ptak w górze

zakrzyknął, lecz nie usłyszysz niczego,

jak gdybyś stąpał wśród chmur pierzastych,

tak bezdźwięczny jest tutaj każdy ruch,

tak przypadkowy, stłumiony jest dźwięk -

na kruchym stole chirurgicznym zimy

leży zgniecione śnieżne akwarium,

tam w witrynie ciętej kwieciem lodowym

żar ślepiów ryb wymarłych i szklanych,

którymi dziwisz się samemu sobie...