Geografia ziemi niczyje

można przywyknąć do błękitnego sapania

drzew co ścigają się w maratonie

za drucianą siatką niebios gladiatorów

spokojnie śmiga pustka nicość

tam hula wiatr

pobrzękiwanie liry na rzędzie słupów

czas zwycięskich przegranych bitew

coś wiecznie przejściowego

przejściowo dziedzicznego

stowo w czas zawieszenia broni

można przywyknąć do samotności

maratończyka tak mówi umysł

ulotny cień kory mózgowej

rzucony na skrajny pesymizm

ucieczka

od historii nędzy podwórek-studni

i tego co ukryte w cieniu

nędzne slumsy właśnie wyszywają sztandar

cmentarze wypowiadają wojnę

z powodu wysiedlenia kamieni

zmarłych wygnanie z ojczyzny

zwykła dla nas jest bohaterska śmierć

w prowincjach zapomnienia

w wojnach wiecznych mogił

gdzie każdy kamień ważny

którego przesunięcie kataklizmem

ziemia niczyja wiecznych obietnic

ziemia niczyja idei przyjaciele

ziemia obiecana

dorzecze władzy

brzegi w sumie są nieznane

przywykliśmy do kraju

władzy naszej i chwały naszej

stróżówki przeznaczone do rozbiórki

psie budy i kurniki

oto pomniki krańcówek życia

ostateczne przystanki

rozkłady jazdy do wolności

uznawanej za pustkę

w labiryncie mózgu

w niszczarce świadomości

można przywyknąć że miele się wszystko

aż po horyzont

oto geografia tyranii ziemi niczyjej

zapadnięte tunele

zwrotnice nie wiedzieć gdzie

mesjasze bezlitośni

w posągi zmieniający się bogowie

tylko piedestat ten sam sprawdzony

zmieniające się reklamy i ulotki

prawa do których można

przywyknąć

regulaminy przewozowe

droga do nieba

nie wychylać się

z podminowanej pamięci

wypaczenia nie zaleca się natomiast

bić pokłony sprawiedliwość

ofiarność i inne takie

w czas defilady przystrojonych

pojemników na śmieci

słowo uwięzione za siatką

zawieszenie broni

do krwi ostatniej

z ilu obcych zwycięstw

w ile znanych klęsk

drzewa na wietrze umarli podróżni

w geografii ziemi niczyjej

nieustająco przejściowa

tymczasem do uwiecznienia

milcząca apokalipsa na dwóch nogach

można przywyknąć