Epilog

Już przeszedłem życie swoje.

Zawsze pieszo, z niepokojem,

Pieszo, kłusem…

Co najwyżej omnibusem.

Wiele ja widziałem karet,

Osi, kozłów pełnych zalet:

Na mą duszę!

Zazdrość mnie nie yjadła, tuszę.

Nie dbałem, jak wchodzą na nie

Lowelasi; strojne panie:

Jak wąchają

Tych, co idą drogi skrajem.

Jeśli jakiś stangret pana.

Błotem mnie ochlapał z rana:

Nie płakałem –

Wycierając się, czekałem.

Ba przy drodze kwitło przecie

Niepozorne jakies kwiecie:

Podchodziłem

I zrywając je woń piłem.

Już przeszedłem życie swoje;

Toczę z nim rozliczne boje:

Razy Parę

Nagrodziło mnie nad miarę.

Nie prosiłem, tytuł dało;

Sławę też, rzec mogę śmiało:

Gdybym pragnął,

Spełniłoby prośbę każdą.

Żem jest próżny, szepczą jedni,

Butny i szczęśliwy; biedni:

I któż widział

Szczęście, w które nie wszedł kindżał?

Choć choroba się tajemnie

Każąc wątpić wdarła we mnie;

I rzemiosło

Jest jak krew Nessosa gorzka.

Jaki prac mnie czekał ogrom!…

Nie spełniąjąc szedłem obok

Ledwie-ledwie

W tej nadziei, co zawiedzie!…

Już przeszedłem swoje życie:

Sercu memu tęsknie śni się

I uparcie

Na straconej stanie warcie.

Ciszy trochę i spokoju

Żeby nucić pieśń po znoju,

O tam błagał

A tu co rak prawda naga.

W drzew zieleni ciche gniazdo,

W nim bym gościł Muzę każdą

I rodzinę,

I szklaneczkę z dobrym winem.

O, starości pracowita,

Spraw, bym koniec dzieła witał,

A najlepiej

Spraw, bym sadził, żebym szczepił.

Teraz, choćbyś wrócić chciało:

Na sen wieczny czeka ciało:

Czy wzlatuje

Ptak z otwartej nagle klatki,

Gdy podcięte skrzydła czuje?