Burza

Grzmi, prawda, że też nie śpisz

Zostawiłam otwarte okno na noc

Hałas zerwał cię z łóżka

Kiedy spadla szklanka

Trzasnęły okiennice

Błyskawica rozdarła nieboskłon na pól

Rozłożyły się jak łany pszeniczne

Niczym jabłko roztłukła się szklanka na pól

Po parkiecie płynęła woda

W przeciągu trzepotała firanka

Nie było światła na czworakach ostrożnie

Szukałam zsunęła się kołdra

Sama nie wiem dlaczego poszłam po szufelkę

Nigdy nie widziałam żeby szkło się tak tłukło.

Mógłbyś już coś powiedzieć jeśli nie z innego

Powodu to chociaż dla zabicia tej ciszy

Ale jeśli spisz nie musisz odpowiadać

Był silny wiatr, zrywał liście

Nigdy nie umiałam tak przełamać jabłka

Rękoma na dwie równe części–