1.
είναι ευλογία να είσαι άσχημη,
αλλαγή τρόπου ζωής πράγματι,
δεν νοιάζεσαι για μακιγιάζ σικάτο,
για υποδήματα με τακούνια στιλέτο,
για χάρη σου κανείς δεν σκοπεύει
να πέσει στο Δούναβη κλαίγοντας,
παρότι το στήθος δεν είναι το φόρτε σου,
μπορεί το μυαλό σου να περισσεύει,
κι επιστρέφοντας στο σπίτι το βράδυ μπορεί
να επιθυμήσεις το κορμί ενός άντρα,
να μην είναι πολύ τριχωτό,
σίγουρα όμως τελείως μυώδες,
για τον οποίον – ό, τι κι αν λένε –
τα ψυχικά τα κάλλη μόνο μετράνε.
2.
μετά από την τρίτη απόπειρα
αυτοκτονίας που είχε γίνει εξαιτίας της,
πλάνταζε στο κλάμα πεσμένη στο
τραπέζι (τις πρώτες δύο τις υπέμεινε
με το κεφάλι ψηλά).
«δεν φταίω σε τίποτα!»
τα μάτια της ήταν πρησμένα,
η μύτη κόκκινη, με τριχοειδή αγγεία
που διευρύνονταν σαν μαβιά μονοπάτια.
«γιατί να είμαι όμορφη;»
(στο τμήμα επειγόντων του
νοσοκομείου Κόρανι οι νοσοκόμοι τη
χαιρετούσαν σαν παλιά γνώριμη).
«θα χαρακώσω το πρόσωπό μου
μη μ’ αγαπήσει κανείς ποτέ πια!»
μετά από την έβδομη απόπειρα
αυτοκτονίας που είχε γίνει εξαιτίας της,
άρχισα να μετανιώνω που της
είχα αρπάξει από το χέρι το ξυράφι.
3.
οι πανάσχημες πηδάνε φίνα,
γιατί τρέμουν όλες το ίδιο:
μην είναι η τελευταία φορά
που το κάτω κεφάλι μου τις ακουμπά.
οι πανάσχημες είναι ευγνώμονες,
σου παίρνουν τσιμπούκες αδάγκωτες
κι αν μου πληγώνουν την αισθητική
πίνω μπύρα μια ή μια και μισή.
οι πανάσχημες είναι ταπεινές
πλένοντας κυρίως βράκες χεσμένες
και πλαδαρός γεροξούρης να ήμουν
οι πανάσχημες ποτέ δεν μ’ εγκαταλείπουν.
4.
είσαι όμορφη είπαν, ψέματα λες άχρηστε
σκέφτηκα της μάνας σου
είσαι όμορφη λένε και σκέπτομαι
να μην πιστεύεις ποτέ άντρα
όταν έχει στήσιμο
είσαι όμορφη θα λένε και θα χαμογελώ ευτυχής
με δυο-τρία δόντια που θα μου ’χουν μείνει
5.
αν Εσείς το προϊόν μας δυο φορές
ημερησίως, τότε οι πατσές Σας δεν θα
ξεχειλίζουν σαν αλλεπάλληλα
λουκάνικα πάνω από το μπλουτζίν Σας
αν Εσείς το προϊόν μας δυο φορές
ημερησίως, τότε τα δάκρυά σας δεν θα
χαράξουν αυλάκια στα δυο μάγουλά σας
σαν το ποτάμι στην όχθη του, ολέ!
αν Εσείς το προϊόν μας δυο φορές
ημερησίως, μόνο εδώ, μόνο τώρα, με
τόσα μονάχα, τότε ο χρόνος δεν θα
περάσει ποτέ από πάνω σας.
6.
παρδαλό γκλάσο, το πρόσωπο λυώνει ως
το κόκαλο, μήτε το όμορφο, μήτε το
άσχημο ικανοποιεί η διαβολική όρεξη
του θανάτου, μόνο το κόκαλο, μόνον ο
σκελετός, αυτά σώζονται, με μάτια
σκαμμένα παρατηρεί παλιές φωτογραφίες.
PoemWiki 评分
暂无评论 写评论