Zal het net zo gaan?

Voor mijn zoon

Zal het net zo gaan? Zul jij het haten

wanneer ik ‘s ochtends bij het opstaan

mijn keel schraap en mijn neus snuit,

het snot in de wastafel spuug?

Zul jij het sisgeluid haten

als ik mijn blaas leeg?

Zul jij het verfoeien als ik me omdraai

om vrouwen na te kijken, en zenuwachtig

aan mijn handen friemel, of als

het masker van mijn grijns loert

naar goedkeuring op de gezichten om mij heen,

of als ik aan mijn wenkbrauwharen trek,

of aan mijn dunne stoppelbaard krab

met mijn nagels, en als de overhemden

die ik uitdoe mijn oksel blijven dragen?

Zul je walgen als het opborrelende schuim

van mijn redevoeringen jou overspoelt,

enkel opdat je me gelooft,

opdat je in mij gelooft, van wie je weet

wat ik ben – beter dan ik dat zelf weet?

Zul je je afkeren van de tot vervelens toe

bekende grimas van de aap in de dierentuin

die de tralies van zijn rimpels

forceert? Zal het zuiveringszout

van je speeksel

zich in je mond als bijtend zuur

onder je bast vandaan ophopen?

Ik ben de tweedehans-bron van jouw

wereld-doorzwemmende kikkervisvlucht.

Vergeven kun je mij onmogelijk, maar spuug me uit,

Slik je uitgespuugde vader nu niet door!

En jij, mijn vader, vergeef mij!