Krater

We treffen elkaar. We treffen elkaar.

In een sigarenwinkel. Op een veiling.

Je zocht er naar iets. Je verschuift

er iets. Ik zou willen vluchten. Ik blijf.

Ik steek een sigaret op. Je vertrekt.

Je stapt uit en je stapt in.

Ik stap in en ik stap uit.

Nog een sigaret. Jij loopt. Ik loop.

We lopen rondjes; als een moordenaar

been ik stug achter je aan.

Net vogelgetsjilp, zoals je mij

mijn geboorte voor de voeten werpt.

Of het feit dat we nu hier staan. Even later

raakt in de dode arm van een trajekt mijn gemompel

los om kletterend af te rollen van je reusachtige

ledematen, van dat triomfantelijke en

oogverblindende iets dat jij

niet meer bent.

Je afwijzing, die ontuchtige, in rotssteen

gegraveerde zweepslag, komt zo hard aan

dat mijn blikken – twee ronde kiezels –

voortaan niet anders meer kunnen dan rondtollen

in een sneeuwwitte krater. Mijn ogen, twee

oogballen, die stuiteren: mijn laatste redding.