Epitaf rabina iz Sorije

„dobro je biti ostarelo i zasićeno u iskonu” (Gn 25,7)

Mom prijatelju Avruhom Zvi ben Efrajimu Fislu

Na zadnjem zidu spomen crkve tri držača

sa oznakama sretnog XIII. stoleća.

U prvom obojen kip od gline veličine pedlja:

Majka sa Detetom. U drugom lopatična kost

životinjskog porekla sa beleškama jednog

školarca: u šestokrakoj zvezdi valjda

Pitagorova postavka i tekst sa arapskim slovima.

U trećem držaču polomljen poklopac sarkofaga.

Jasno se vidi u kamen urezan jevrejski tekst:

„Vizija je u istom trenutku prestala...

kad je umro jedan mudrac, jedan... čovek,

rabin, sa punim... Abraham Satabi.“

Odlučio si, već ćeš pogledati šta je pisao,

zbog čega je bio rabin iz Sorije poznat.

I naučna saopštenja, na koji način dopunjuju

tekst u svetlu formula koje se ponavljaju.

Ispred držača o imenima i znakovima razmišljajući hodaš,

sa leva na desno, pa sa desne na levo. Zatim nazad.

Dete, Majka, Kralj, prognanik, Praotac.

Patriarh, proteranik, Kralj, Majka, Mladić.

Toga se setis, čitajući izlomljen tekst

iz sretnog XIII. stoleća, epitaf

rabina iz Sorije, mudraca i pobožnog čoveka,

čijem srmću prestala je vizija.