Vedo una montagna dalla finestra,
Da minha janela vejo montanha,
la montagna non mi vede;
montanha não me vê;
mi nascondo, dalla mia penna poesia filtra,
escondo-me: a pena poema derrama,
benché tutto sia indifferente;
tudo é o que é;
e vedo ma non so perché
e vejo esta graça muito antiga,
questa grazia di vecchio stampo:
mas eu não sei porquê:
come una volta, la luna sventola sul cielo
como outrora, lua no céu oscila,
e fiorisce l’amarena.
ginja é flor em pé.
9 de Maio de 1944