Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

You said: “I’ll find a new land, find another sea—

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

A new city’ll turn up, a better one than this.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·

Every effort I make is condemned, turns out amiss,

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.

While my heart, like a corpse, lies buried deep,

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

And my mind—how long will my mind stay sunk in stagnant sleep?

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

Here, wherever I look, wherever I turn my gaze

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

I see the blackened wreck of all my days,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

So many years spent, ruined, lost by me.”

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

There are no new places you’ll find, you’ll catch no other tide.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

This city will follow you. The streets you tread

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

Will be the same, it’s in these same houses your head

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Will turn grey, in the same neighborhoods that you’ll age.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

Always you’ll end up in this city. Don’t hope to turn the page

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

To an Elsewhere for which there’s no ship for you, no road shows clear.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

Just as you destroyed your life back here

στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

In this tiny retreat, so you ruined it world-wide.