Pamiętasz jeśzcze? Na twarzach.

Pierre Emmanuelnek

Pamiętasz jeszcze? Pusty rów.

Pamiętasz jeszcze? Pot spływa.

Emlékszel még? Az arcokon.

Pamiętasz? W słońcu stoję znów.

Emlékszel még? Az üres árok.

Emlékszel még? Csorog alá.

Czytasz gazetę „Paris Journal".

Emlékszel még? A napon állok.

Jest zima i od śniegu jasno.

A Paris Journalt olvasod.

Nakryjesz przy mnie jak do stołu,

Tél van azóta, téli éjjel.

pościelesz w księżycowym blasku.

Megteritesz a közelemben,

megágyazol a holdsütésben.

Rozbierzesz się bez tchu, pospiesznie,

Lélekzet nélkül vetkezel

nocą, gdy dom ten pusty taki.

éjszakáján a puszta háznak.

Opuścisz suknię i koszulę.

Inged, ruhád leengeded.

Twe plecy jak nagrobek nagi.

Mezítelen sírkő a hátad.

Boldogtalan erejü kép.

Nie najszczęśliwszy jest tó widok.

Van itt valaki?

Czy jest tu ktoś?

Éber álom:

Cóż, śnię na jawie:

felelet nélkül átkelek

poprzez pokoje w głębi luster

a tükrök mélyén heverő szobákon.

bez odpowiedzi się przeprawię.

Ez hát az arcom, ez az arc?

A fény, a csönd, az ítélet csörömpöl

A więc ta twarz jest moją twarzą?

ahogy az arcom, ez a kő

Drga światło, wyrok wymierzony,

röpűl felém a hófehér tükörből!

jak moja twarz ten kamień leci

S a lovasok! A lovasok!

od śnieżnych luster w moją stronę.

Bánt a homály és sért a lámpa.

Vékony sugárka víz csorog

I jeźdźcy! Jeźdżcy!

a mozdulatlan porcelánra.

Dokucza mrok i lampa rani.

Csukott ajtókon zörgetek.

I spływa wąska strużka wody

Sötét szobád, akár az akna.

po nieruchomej porcelanie.

A falakon hideg lobog.

Sírásom mázolom a falra.

W zamknięte drzwi pięściami tłukę.

Segítsetek hófödte háztetők!

Twój pokój jest jak szyb zalany.

Éjszaka van. Ragyogjon, ami árva,

Od grubych murów zionie chłodem.

a semmi napja mielőtt

Płacz mój po ścianach rozmazany.

megjelenne. Ragyogjatok hiába!

Falnak támasztom fejemet.

Pomóżcie, ośnieżone dachy!

Mindenfelől az irgalomnak

Niech lśni, co już sieroce we mnie.

marék havát nyujtja felém

Zbliż się, dniu, jakże nieudany.

egy halott város a halottnak.

Lśnij, nocy, choć już lśnisz daremnie.

Szerettelek! Egy kiáltás, egy sóhaj,

egy menekülő felhő elfutóban.

Z głową o mur opartą siedzę

S a lovasok zuhogó, sűrü trappban

czując, jak zewsząd nieszczęsnemu

megjönnek a csatakos virradatban.

garść śniegu łaski składa w dłonie

umarłe miasto umarłemu.

Kochałem cię! Westchnienia. Okrzyk.

Jakaś uciekająca chmura...

Gdy mokry świt się zwlecze z błota,

jeźdźcy tu zjadą jak wichura.