Pierre Emmanuelnek

Pamiętasz jeśzcze? Na twarzach.

Pamiętasz jeszcze? Pusty rów.

Emlékszel még? Az arcokon.

Pamiętasz jeszcze? Pot spływa.

Emlékszel még? Az üres árok.

Pamiętasz? W słońcu stoję znów.

Emlékszel még? Csorog alá.

Emlékszel még? A napon állok.

Czytasz gazetę „Paris Journal".

A Paris Journalt olvasod.

Jest zima i od śniegu jasno.

Tél van azóta, téli éjjel.

Nakryjesz przy mnie jak do stołu,

Megteritesz a közelemben,

pościelesz w księżycowym blasku.

megágyazol a holdsütésben.

Lélekzet nélkül vetkezel

Rozbierzesz się bez tchu, pospiesznie,

éjszakáján a puszta háznak.

nocą, gdy dom ten pusty taki.

Inged, ruhád leengeded.

Opuścisz suknię i koszulę.

Mezítelen sírkő a hátad.

Twe plecy jak nagrobek nagi.

Boldogtalan erejü kép.

Van itt valaki?

Nie najszczęśliwszy jest tó widok.

Éber álom:

Czy jest tu ktoś?

felelet nélkül átkelek

Cóż, śnię na jawie:

a tükrök mélyén heverő szobákon.

poprzez pokoje w głębi luster

Ez hát az arcom, ez az arc?

bez odpowiedzi się przeprawię.

A fény, a csönd, az ítélet csörömpöl

ahogy az arcom, ez a kő

A więc ta twarz jest moją twarzą?

röpűl felém a hófehér tükörből!

Drga światło, wyrok wymierzony,

S a lovasok! A lovasok!

jak moja twarz ten kamień leci

Bánt a homály és sért a lámpa.

od śnieżnych luster w moją stronę.

Vékony sugárka víz csorog

a mozdulatlan porcelánra.

I jeźdźcy! Jeźdżcy!

Csukott ajtókon zörgetek.

Dokucza mrok i lampa rani.

Sötét szobád, akár az akna.

I spływa wąska strużka wody

A falakon hideg lobog.

po nieruchomej porcelanie.

Sírásom mázolom a falra.

Segítsetek hófödte háztetők!

W zamknięte drzwi pięściami tłukę.

Éjszaka van. Ragyogjon, ami árva,

Twój pokój jest jak szyb zalany.

a semmi napja mielőtt

Od grubych murów zionie chłodem.

megjelenne. Ragyogjatok hiába!

Płacz mój po ścianach rozmazany.

Falnak támasztom fejemet.

Mindenfelől az irgalomnak

Pomóżcie, ośnieżone dachy!

marék havát nyujtja felém

Niech lśni, co już sieroce we mnie.

egy halott város a halottnak.

Zbliż się, dniu, jakże nieudany.

Szerettelek! Egy kiáltás, egy sóhaj,

Lśnij, nocy, choć już lśnisz daremnie.

egy menekülő felhő elfutóban.

S a lovasok zuhogó, sűrü trappban

Z głową o mur opartą siedzę

megjönnek a csatakos virradatban.

czując, jak zewsząd nieszczęsnemu

garść śniegu łaski składa w dłonie

umarłe miasto umarłemu.

Kochałem cię! Westchnienia. Okrzyk.

Jakaś uciekająca chmura...

Gdy mokry świt się zwlecze z błota,

jeźdźcy tu zjadą jak wichura.