Elvadult tájon gázolok:

Mi vadas sur sovaĝa pejzaĝo:

Ős, buja földön dudva, muhar.

Sur praa abundkreska tero.

Ezt a vad mezőt ismerem,

Mi scias ĉi tiu sovaĝan kampon,

Ez a magyar Ugar.

Ĉi tiu estas la hungara Ugaro.

Lehajlok a szent humuszig:

Mi klinigas al la sanktan humon:

E szűzi földön valami rág.

En ĉi tiu iu maĉas tero.

Hej, égig-nyúló gizgazok,

Hej, alta herbaĉo,

Hát nincsen itt virág?

Ĉu ĉi tie ne estas floro?

Vad indák gyűrűznek körül,

Sovaĝaj volvokrampoj min ĉirkaŭas,

Míg a föld alvó lelkét lesem,

Dume mi dormantan animo de tero gvatas,

Régmúlt virágok illata

Odoro de maljunaj floroj

Bódít szerelmesen.

Amante Narkotas.

Csönd van. A dudva, a muhar,

Silento estas. La herbaĉo, la setario,

A gaz lehúz, altat, befed

Detaras, dormigas, kovras la herbaĉo

S egy kacagó szél suhan el

Kaj blovas ridegan venton

A magyar Ugar felett.

Super la granda Ugaron.