Geen verleden tijd. Het verleden gaat niet over.
Nincs múlt idő. A múlt nem múlik el.
We bewaren het, zoals het slijk het stuifmeel
Megőrizzük, ahogy a rég leégett
van een lang afgebrand bos op de bodem
erdők virágporát a tómeder
van een meer. Nooit komt ten einde wat is geweest:
iszapja. Ami volt, nem ér sohase véget:
het houdt op, terwijl het onmogelijk ophouden kan.
megszűnik és nem tud megszűnni mégse.
Als het gezoem van een bij, verstikt in frambozenjam
Mint a málnadzsemben rekedt darázs
waarvandaan zijn zoemen komt, is ons onbekend,
nem tudni, honnét hangzó zümmögése,
zoals het gezoem van een verre radiozender
mint mikor távoli rádióállomás
in de spleet tussen de twee woorden doorschemert,
sercegése szüremlik a két szó közti résbe,
tot een of andere hindernis uiteindelijk doorbarst,
míg végül átszakad valami gát,
op een punt laat de stof los van het heden.
egy ponton a jelen szövete enged.
Laten we zeggen, je hypergevoelige camera
Mondjuk, hiperérzékeny kamerád
filmt de onbevolkte weg, het tarweveld met sneeuwvlekken,
a néptelen utat, hófoltos búzaföldet
dagen lang, of wat door de wind uiteen gewaaide plassen,
filmezi napokig, pár szélfútta pocsolyát,
en wanneer je de film ontwikkelt
aztán mikor előhívod a filmet,
zie je verbijsterd: door de velden
döbbenten látod: a földeken át
marcheren in vreemde uniformen soldaten…
furcsa egyenruhában katonák menetelnek…
Vluchtelingen: te voet, op vrachtwagens,
Menekülők: teherkocsin, gyalog,
ze slepen met koffers of duwen volgepakte
bőröndöt hurcolnak, vagy megrakott
kinderwagens, of in schaarse kledij alleen
gyerekkocsit tolnak, vagy épp egy szál ruhában
stromen ze in eindeloze rijen – hun voeten laten
áradnak végtelen sorban – nem hagy nyomot
geen spoor achter in het stof op de weg, in de modder van wijngaarden.
lábuk az út porában, a szőlődomb sarában…
Of op weg naar huis wanneer
Vagy amikor hazafelé menet
je op de modderige zandweg onder je auto met panne vandaan
a sáros földúton kikászálódsz lerobbant
kruipt en ziet dat het donker is geworden om je heen:
autód alól, és látod, hogy rádsötétedett:
in de rimpelige karresporen spiegelt het glinsterende water
sötét eget tükröz a recés keréknyomokban
een donkere hemel, het gammele bad
csillámló víz, már csak alig dereng
schemert amper, de uiteen gevallen kinderwagen
az ócska fürdőkád, a szétesett
verderop, aan de voeten van de buitenste bomen,
gyerekkocsi odébb, a szélső fák tövében,
plotseling zweeft voorbij de kale takken, omhoog,
egyszerre a kopasz gallyak fölé lebeg
de met gas gevulde ballon van de maan, en in het licht
a hold gázzal töltött léggömbje, és a fényben
achter de heuvels vandaan draaien tanks naar voren
a domb mögül tankok kanyarodnak elő,
in het maanlicht is zelfs het gezicht
a holdfényben tisztán kivehető
achter het stuur zuiver zichtbaar, wanneer het je nadert,
a kormánynál az arc is, feléd közeledőben,
net als je besluit, dit is een filmopname,
mikor épp úgy döntesz, filmforgatás,
en je zou je dichterbij willen wagen: de explosie,
és közelebb merészkednél: a robbanás,
de vlam, de explosie, het lichaam dat aan
a láng, a robbanás, az elszenesedő
het verkolen is, alsof dat wat gebeurd is, niet in staat
test, mintha ami történt, nem bírna az időben
zou zijn in de tijd verder te draaien, en alleen zichzelf zou herhalen,
odébbforogni, és csak ismételné magát,
als een grammofoonplaat, die in de beschadigde lucht is blijven steken…
mint elakadt lemez, a fölsértett levegőben…
Of je bent beveiligingsbeamte en patrouilleert rond middernacht,
Vagy biztonsági őr vagy, s éjfélkor körbejársz,
door het licht van je zaklantaarn wordt de grond vol onkruid betast
zseblámpád fénye az üres telek
van het braakliggende terrein, waar op het kille spoor
gyomos földjén motoz, ahol a régi ház
van het oude huis een parkeerplein of kantoorgebouw
hűlt helyén parkoló vagy irodaépület
uit de grond verreist, de lichtbundel draait het handvat van een spade,
kel ki, a fénynyaláb lapátnyelet,
een plas, een hoop bakstenen tevoorschijn uit
tócsát, téglarakást forgat elő
de aarde van de nacht, en door kalk verstijfd gras,
az éjszaka talajából, meszes füvet,
en plots wordt de bundel vastspijkerd door schrik:
s egyszer csak helyhez szögezi a rémület:
te zien is er niets anders dan het zwaarlijvige silhouet
látni nem látni mást, csak a betonkeverő
van de betonmolen, maar het is of er zich daar mensen
kövér körvonalát, de mintha emberek
verdringen, een hele lawaaierige meute,
tolonganának ott, egész harsány tömeg,
stampende voeten, klokgelui, het sissen van schroeiend vlees,
lábdobogás, harangszó, sülő hús sercegése,
temerig gezang in de kerk, in schelle kinder-
vontatott templomi ének, éles gyerek-
stemmen zweven rijmpjes boven de naakte aarde,
hangon mondóka szálldos a puszta föld felett,
een gillende lach gaat over in dronken grootspraak:
visongó nevetés csap részeg hetvenkedésre:
als in de nacht uit de muren warmte,
mint éjszaka falakból a meleg,
zo wasemt de aarde vreugde en lijden
úgy párolog a földből elsüllyedt életek
van in haar verdronken, gezonken levens…
beléivódott öröme és szenvedése…
Of je rent op een avond naar buiten om de was
Vagy este kiszaladsz a kinnfeledt
die je daar vergeten was te halen, en je ziet in een briesje
mosott ruháért, és látod a gyönge szélben
gebarende spoken zonder hoofd, een rij
fej nélkül ágáló kísértetek
vliegen zonder vooruit te komen, op de waslijn,
sorát röpülni helyben, a szárítókötélen,
in de ruimte tussen de tuinmuur en de ingang van de kelder,
a kertfal és a pincelejárat közti térben,
op het moment dat een raam oplicht, en een reusachtig, geel
mikor kigyúl egy ablak, és óriási, sárga
licht-vierkant op het donkere gras van de binnenplaats legt,
fény-négyszöget terít az udvar sötét füvére,
in vier stukken gehakt door de schaduw van de latten –
melyet négy részre szabdal a keresztlécek árnya –
het is dezelfde binnenplaats al tien jaar, veertig jaar lang,
ugyanaz az udvar tíz éve, negyven éve,
en plots voel je: als je teruggaat
s hirtelen úgy érzed: ha visszamégy
naar de verlaten, lege kamer, lawaai,
az elhagyott, üres szobába, lárma,
gegiechel je tegemoet komen, alle lampen zijn aan,
nevetgélés fogad, az összes villany ég,
men schenkt rode wijn in lang gebroken glazen,
vörösbort töltenek rég összetört pohárba,
of alleen één persoon: op de stoel, op zijn vaste plaats,
vagy csak egyvalaki: szokott helyén, a széken,
buiten de lichtkring van de lamp, en zegt: ’Ik ben teruggekeerd,
a lámpa fénykörén túl, s azt mondja: ’Visszatértem,
de volle maan misschien, of de magneet van je pijn
a telihold talán, vagy fájdalmad mágnese
heeft de afdrukken van mijn hier-zijn,
testté rántotta össze ittlétemnek a térben
dwalend door de ruimte, tot lichaam samengetrokken, zodat ik, die
kóválygó lenyomatait, hogy én, aki
ooit slechts over lekkende kranen en gasrekeningen kon praten
csak csöpögő csapokról, gázszámláról beszéltem
kan zeggen, wat ik nog nooit heb verteld,
valaha, elmondjam, amit sose,
zodat ook jij vertelt wat je niet hebt gezegd zolang ik leefde.’
s te is elmondd, amit nem mondtál el, míg éltem’.