Henri Colpi az Ilyen hosszú távollét rendezője.

Henri Colpi is de regisseur van Une Aussi Longue Absence.

Lásd: a clochard (a főszereplő), aki mindent boldogan

Zie: de clochard (de hoofdpersoon), die alles graag

ad, csak azt nem tudja nyújtani, amit várnak tőle:

geeft, maar het enige wat hij niet kan bieden is wat men van hem verwacht:

hogy ráemlékezzék, mije is volt ő ezeknek az ille-

dat het hem te binnen schiet, wat hij ook alweer is geweest voor deze per-

tőknek, mielőtt emlékezetét vesztette volna.

sonen, voordat hij zijn geheugen verloor.

Az idealista materialista

De idealistische materialist

(Szubjektív)

(Subjectief)

Még egyszer a clochard: kimentem

Nog een keer de clochard: ik ging

a romterepre, ahol a nyugvó holtak

naar het ruïineveld, waar sneeuw de resten

maradványait hó borította. A hó már

van de rustende doden bedekte. De sneeuw was al

latyak volt sokfelé, dönteni kellett,

op vele plaatsen gaan smelten, er moest worden beslist,

hanyagolnia Tabán útjait, és inkább

de paden van de Tabán achterwege laten, en liever

a füves térségeken vágni át.

de grasvelden oversteken.

Képes

Bladen

újságok, szó szerint érthető törmelékek

met foto’s, woordelijk te begrijpen resten

nem voltak, nagy fehérség volt,

waren er niet, er was een grote witheid,

enyhítve a kopott barnákat, ahogy

het verschoten bruine, dat

szárazabb évszakokban oly lehangolóak.

in drogere seizoenen zo deprimerend is, verzachtend.

Megálltam a síroknál, a jeltelen hóra

Ik hield stil bij de graven, naar de sneeuw zonder tekens

feltekintettem a részün.

op de glooiing keek ik omhoog.

Zo, hier zijn jullie dus.

Itt vagytok hát.

En ik voelde weer, jullie zijn

És megint azt éreztem, szó szerint

letterlijk hier, en de ontroering van het Ferlinghetti-gedicht

itt vagytok, s nincs a Ferlinghetti-vers

ontbreekt, Ezra Pound in Spoleto, of

meghatottsága, Ezra Pound Spoletóban, vagy

ik weet niet, wat, wanneer Ferlinghetti niet

nem tudom, mi, amikor Ferlinghetti nem bírja

zonder huilen naar de bejaarde Pound kan luisteren,

sírás nélkül hallgatni az agg Poundot,

hij gaat naar buiten, en rondom stenen bogen van antieke waterleidingen

kimegy, és ókori vízvezetékek kő ívei körül

kijkt hij, de ogen nog altijd gesloten, naar het rillen en cirkelen

a gesztenyelombok-virágok és a galambok

van kastanjeloof-bloemen en van duiven. In mij bewoog niets.

rezzenéseit és keringését nézi, még mindig

húnyt szemmel. Bennem nem moccant semmi.

Niets bewoog, omdat zij ook niet bewogen,

en ik was één met hen. Als er alleen maar rust nodig

Nem moccant semmi, mert ők sem moccantak,

was geweest, als ik daarvoor gekomen was… Ik ben daar niet voor gekomen.

és egy voltam velük. Ha csak megnyugvás kellett

volna, ha ezért jövök… Nem ezért jöttem

Ik heb een paar gedichten geschreven, daarvoor had ik

de doden hier willen bedanken: Samu,

Írtam néhány verset, ezekért szerettem volna

Szpéró, Icsi, Tóni, Pipi, Éliás en de

köszönetet mondani a halottaknak itt: Samunak,

anderen. Ik stond, probeerde te verwoorden,

Szpérónak, Icsinek, Tóninak, Pipinek, Éliásnak és a

hoe het mogelijk zou zijn hen, inzake de nog levenden - Alíz, Rudy Bloom

többieknek. Álltam, próbáltam megfogalmazni,

en Csutora –, het Trio, te vragen

hogyan lehetne a még élők – Alíz, Rudy Bloom

dat ze voorlopig van hun gezelschap zouden afzien, alleen is dit

és Csutora –, a Trió dolgában megkérni őket,

geen oorlogsstory of sprookjesroman, zij,

egyelőre mondjanak le társaságukról, ám ez

ik voelde dat meteen, zij die niets voelen, in werkelijkheid

nem háborús sztori vagy meseregény, ők,

zijn ze hier in deze toestand van hen, acht-vijftien-anderhalf

egyből éreztem, nem érezve semmit, valóságosan

jaar lang al tot stof vergaan, zelfs geen nietige botjel, geen verenpak,

vannak itt ilyen állapotukban, nyolc-tizenöt-másfél

en er zijn geen zielen met wie je een woord zou kunnen wisselen.

éve porladva, parányi csontok se, tollazatok se,

és nincsenek lelkek, akikkel szót lehetne váltani.

Dit zijn ze, hier zijn ze, met hen was ik één, met hen ben ik samen.

Ezek ők, itt vannak, velük voltam egy, velük vagyok.

Alleen nog aan de bovenste zijde van de sneeuw.

Csak még a hó felszínibb oldalán.

Ik ging huiswaarts, idealistische – hoewel subjectieve –

materialist, en dacht, zelfs

Elindultam haza, idealista – bár szubjektív –

de geest van Hamlets vader was namelijk Hamlet zelf voor mij,

materialista, és azt gondoltam, vagyis nekem még

een vlam, op zijn hoogst een ingebeelde spaarvlam, wanneer hij met ons

Hamlet apjának szelleme is maga Hamlet volt,

speelt, de rest is uiteindelijk het vergaan in de grond, in zeeën

láng, legföljebb takarék-láng képzelődés, ha játszik

enzovoort. In werkelijkheid waren zij dit, hun overblijfselen

velünk, a többi végül elenyészés a földben, tengerekben

in de grond, geen enkele snit uit hun geestesbeeld kon ik, clochard,

és satöbbi. Valóságosan ezek voltak ők, a földben lévő

mee naar huis nemen, voor niemand, ik zal eerlijk zijn: er is niets waaruit

maradványaik, semmiféle szellem-képkivágást, clochard,

nem vihettem haza senkinek, őszinte leszek: nincs miből.