De ami volt, az nem jön vissza többé
Maar wat is geweest, komt nooit meer
soha. Az idő egyirányú utca.
terug. Tijd is een straat met eenrichtingsverkeer.
Örökké zuhog a jelen, s örökké
Voortdurend giet het van het heden, en voortdurend
száraz lábbal kelünk át rajta: a múlt fölissza
steken we het met droge voeten over: het verleden zuigt het
szempillantás alatt. Lábbal előre vissza
heden in een oogwenk op. Met de voeten naar voren
nem szökken a műugró a trambulinra, és nem
duikt geen schoonspringer terug op de duikplank, en wordt het
lesz már a csorba ép, a foltos újra tiszta,
gebrokene nooit meer gaaf, het bevlekte nooit meer schoon,
de ha mégis lehetne, hogyha valami résen,
maar mocht het toch mogelijk zijn, datje door een spleet,
a kozmosz féregjáratain át
door de wormgaten in de kosmos,
zuhannál fölfelé, míg eléred azt a pontot,
omhoog zou vallen, tot je het punt bereikt
ahol elromlott minden, hogy fölfejtsd a hibás
waar alles is misgegaan, om het breiwerk van het verleden tot
szemig a múlt kötését, másként legyen, ne mint volt,
aan de verkeerde steek los te halen, opdat het anders zou gaan,
bölcsőjében fojtsd meg a zsarnokot, vagy
niet zoals het was,
kivándorlásra bírd tulajdon nagyapádat,
om de tiran in zijn wieg te wurgen, of
vagy azon vedd magad észre: egyszer csak ott vagy
om je eigen grootvader over te halen zijn land te verlaten,
saját gyermekkorodban, épp vasárnap
of om je gewaar te worden: je bent ineens terug
dél van, most merik szét a húslevest,
in je eigen kinderjaren, het is net zondag
s te fényes űrruhádban, dülledt üvegszemed
middag, de bouillon-soep wordt over de borden verdeeld,
rájuk emelve, a jövendő elvetélt
en in je glanzende ruimtepak loop je, met je bolle, glazige ogen
embriója, merev térdekkel lépegetsz
gericht op hen, jij, afgestoten embryo van
feléjük, vagy csak egy hang, testetlen sürgetés
de toekomst, met stijve knieën in hun
vagy tiltás oldaluknál, súgod: „Tedd!” vagy „Ne tedd!”
richting, of je bent maar een stem, lichaamloze opgejaagdheid
– az is hiába volna. Nem lehet
of een verbod naast hen, je fluistert: ’Doe het!’ of ’Doe het niet!’
csak egy szálat kihúzni, ha nem az összeset,
– maar zelfs dat zou tevergeefs zijn. Het is onmogelijk
olyan szorosra szőtt a múltak szövedéke.
slechts één draad los te halen, zonder alle andere,
Mint bulldózer tolja maga előtt
zo dicht is het weefsel van het verleden geweven.
a voltak összessége a rákövetkezőt,
Als een bulldozer duwt het totaal van wat
ami volt egyszer, annak nincsen sohase vége,
geweest is het daarop volgende voor zich uit,
vétkes vagy áldozat: nem felejtesz, nem felejtek,
wat eenmaal was, krijgt nooit een einde,
a sérelem sérelmet szül, a seb
schuldige of slachtoffer: jij vergeet niet, ik vergeet niet,
sebezne, és nincsen, ki mint bokára ejtett
gekwetstheid baart gekwetsheid, de wond
szoknyából vetkező, a múltjából kilépne,
zou verwonden, en er is niemand die uit het verleden kan stappen
s azt mondaná: „Igen, én ezt tettem veled,
als iemand die zich ontdoet van een tot op de enkels gevallen rok,
ahogy mások velem: bocsáss meg érte!”
en dan zou zeggen: ’Ja, dit heb ik met jou gedaan,
És ha lehetne, ha mégiscsak visszatérne,
zoals anderen met mij: vergeef me dit!’
ki már soha, megint csak gázszámlákról beszélne,
En als het mogelijk zou zijn, als degene toch terug zou komen,
csöpögő vízcsapokról, s te is csak azt felelnéd,
die nooit meer, dan zou hij weer over gasrekeningen spreken,
amit akkor, s nem mondanád: „Ne menj még!
over lekkende kranen, en ook jij zou hetzelfde antwoorden
Fél életem viszed magaddal, hogyha elmégy!”
als toen, en zou niet zeggen: ’Ga nog niet!
De helft van mijn leven neem je mee, als je me verlaat!’