JAK DZIECKO

Jak dziecko matczynej spódnicy

czepiam się łąki zielonej

kawałka lasu

strumienia

czy to życie tak miało wyglądać

drży listek na drzewie

kula ziemska

w przestworzach się obraca

odejść w cień lasu

w moich żyłach niosę

cichą biel zawilców

intymną obecność leśnych fiołków

nagłą czerwień malin w leśnej głuszy

w ciszy lasu

tu rosną odpowiedzi

na które nie ma pytań