Ulica jednokierunkowa

Ale to, co byto, już nigdy nie powróci.

Czas jest ulicą jednokierunkową.

To co teraz huczy ciągle, przekraczamy

to suchą stopą: to w przeszłość natychmiast

wsiąka. Noga nie poniesie skoczka

nigdy wstecz, nigdy się nie odbije i nigdy

nie będzie catością, co pękło, plama nie zniknie,

albo jeżeli nawet, po drążonych przez robactwo przestrzeni

międzyplanetarnej mógłbyś opadać

głową w górę, póki dosięgniesz punktu,

w którym wszystko szlag trafił, żebyś mógł

naprawić zaplątane oczka przeszłości

od samego początku, żeby było inaczej, nie jak było,

w kołysce uduś tyrana albo też nakłoń

własnego dziadka do tego, by wyemigrował

lub też niespodziewanie stwierdź: oto jesteś z powrotem

we własnym dzieciństwie, jest akurat niedziela,

południe, właśnie nalewają rosół do talerzy,

a ty siedzisz w skafandrze kosmonauty, patrzysz na nich

wszystkich, poroniony embrion

przesztości, idziesz ku nim jak na szczudłach

i może tylko jeden dźwięk, jakbyś ich nakłaniał

albo zakazywał, delikatnie szepczesz: „Zrób to!" albo „Nie rób!"

- wszystko na próżno. Bo przecież nie można

wyciągnąć tylko jednej zapałki, musisz wziąć wszystkie,

tak mocno zaciska je silne pogmatwanie przeszłości.

Jak spychacz przesuwa przed sobą

wszystko co byto i co po tym przyjdzie,

to, co raz się zdarzyło, nigdy się nie kończy, nieważne

winien czy ofiara: nie zapominasz, nie zapominam,

uraza rodzi urazę, rana - ranę. Nie ma tego, kto jak ze zrzuconej

z siebie szaty, z własnej przeszłości by wyszedł

i rzekłby: „Tak, to właśnie ci uczyniłem,

tak samo jak i inni mi czynili, wybacz, proszę!".

A jeśli mógłby, jeśli by jednak powrócił,

ten, kto nigdy i znowu mówiłby o rachunkach za gaz,

o cieknących kranach, a ty odpowiedziałabyś tak jak

niegdyś, ale nie powiedziałabyś: „Nie odchodź jeszcze!

Pół życia mi zabierzesz, jeżeli odejdziesz!".