Potem trochę mniej będę chodzić

Padał deszcz, trochę wcześniej zamknęli albo

wcześniej floret był niepotrzebny, za pierwszym razem

nie miałem floretu, nie kupiliśmy go, straszliwie lało,

i kiedyśmy z ojcem tam dotarli, sklep ze sprzętem był już zamknięty,

poszedłem na szermierkę bez floretu, wszyscy mieli,

a ja nie, możliwe, że inni też nie mieli, możliwe, że

ktoś, oprócz mnie, też nie miał, ja w każdym razie

pamiętam, że tylko ja nie miałem, mniejsza o to,

zresztą był niepotrzebny, trenowaliśmy bez floretów, przynajmniej

na początku, ale jeśli już miałeś, kupiłeś sobie floret,

mogłeś go trzymać, w końcu to żaden problem, trzeba ćwiczyć te

same ruchy, z floretem czy bez floretu, takie same

wygłupy, właściwie to żadne wygłupy, tak tylko mówię,

trzeba było wykonywać te same ruchy, ale jak to

wygląda, kiedy bez niczego, znaczy bez broni, robisz wypady,

wyuczysz się czegoś, a potem bez końca ćwiczysz,

ale za drugim razem już miałem floret, kupiłem go,

znów poszliśmy do sportowego na rogu Körut

i nie pamiętam już jakiej ulicy, chyba Királya, specjalnie

tak, żeby na pewno było otwarte, i wreszcie

kupiliśmy bardzo ładny ćwiczebny floret, pięknie się zginał,

trafiasz w coś, a on się zgina i zaraz prostuje,

i drży, wpada w drżenie jak szpada w serialu telewizyjnym Robin

Hood, tylko tam się nie zgina, ale wbija,

albo tylko udają, że się wbija, strasznie zręcznie,

w ogóle nie widzisz, gdzie się wbija, gdzie

nie, jakby naprawdę kogoś przebijała, a ona tylko

wsuwa się pod ramię, albo się ześlizguje, są też szpady, które

się wsuwają do takiej pochwy, i zaraz potem rozlega się

śmiertelny krzyk, koniec, aktor pada na ziemię

i umiera, ale tak na niby, bo na końcu ostrza

szpada ma gałkę, więc nie może się wbić, gdyby

nie ta gałka, szpada byłaby ostra, przebiłaby człowieka,

nie zgięłaby się, tylko wbiła naprawdę, przebiłaby, a tak

nie przebija, mają dobrą konstrukcję, jedne się zginają inne ześlizgują,

mój floret się zginał, był giętki, kupiliśmy go na Körút, na wysokości

ulicy Majakowskiego, kupiłem go, żeby trenować, chyba najlepsze

w tym wszystkim było noszenie floretu, idzie sobie człowiek

z bronią, po ulicy Izabelli jak Robin Hood, gdyby

pojawił się wróg, natychmiast zostałby przebity, mimo gałki,

mimo że na końcu ostrza jest gałka,

szkoda, że nie było dziewczyn, szedłem z bronią, według

mnie fajnie wyglądałem, na treningach nie było dziewczyn, i

nie było piłki, chodziliśmy na szermierkę, nie na piłkę nożną,

jeden chłopak przyniósł raz gumową piłkę, przed treningiem

zaczęliśmy kopać, tak naprawdę woleliśmy grać w nogę,

wszyscy chcieli, i już byliśmy nieźle napaleni, kiedy

wszedł trener i strasznie nas opierdolił, co to jest,

co się tutaj dzieje, a przecież nic się nie działo, my tylko graliśmy

w nogę, zabrał nam piłkę, to szermierka, wrzeszczał, to sala do szermierki,

jasne, wrzeszczał, nie wiem, czy ją potem oddał, znaczy

piłkę, temu chłopakowi, i przez cały trening

ćwiczyliśmy wypady, ledwie się później trzymałem na nogach,

a rano ledwie wstałem z łóżka, ja w ogóle nie mam na to ochoty,

na te wypady, powiedziałem ojcu, powiedziałem mu, jak

jest, że nie mam ochoty, a na co masz ochotę,

spytał, nie wiem, po co pyta, dobrze wie, na co

mam ochotę, szermierka to poważna sprawa, rzekł,

możliwe, że poważna, naprawdę fajnie było z bronią,

fajnie było, że miałem broń, szedłem sobie poważnie

ulicą Vörösmartyego albo Izabelli, a może jednak Vörösmartyego,

bo tam grasowała banda Simonyich, której wszyscy się bali, łącznie

ze mną, chłopaki z ulicy Vörösmartyego, i wtedy już się tak

nie bałem, niosłem pod pachą floret,

nie bałem się ani trochę, tylko punkt ósma

wieczorem, chyba, po treningu szedłem sobie do domu

ulicą Vörösmartyego, i myślałem, że teraz, kurna,

podejdź no Simonyi, teraz nie masz odwagi, bo prima,

tercja, atak i po tobie, ale oczywiście Simonyi

nie podszedł, żaden z chłopaków, a mój ojciec

powiedział, no dobrze, pójdziemy, już nie pamiętam,

jak się to oficjalnie nazywa, werbownik czy selekcjoner, pójdziemy

do selekcjonera drużyny Fradi, i poszliśmy, to także

trochę odmieniło moje życie. Przyszły inne zmiany. Tak

się zmienia – co, teraz nie wymienię, zresztą wszystkiego i tak

bym nie umiał. Właściwie to niczego do końca nie odkryłem, nic

nie odkryło mnie. Jeszcze długo trzymałem w domu floret,

w kącie za szafą, czasem brałem go stamtąd i fechtowałem,

a pewnego dnia zniosłem do piwnicy, nie wiem, dlaczego. Nie

wiedziałem, co z nim zrobić. I nagle przepadł,

wyrzucili go czy co, to jedna z możliwych wersji.