Agonia Don Juana

Nie ma Boga, ni Bożka z kamienia -

tylko obraz snów po miłosnym akcie,

nikt nikomu nie pomaga w cierpieniach:

kukły gapią się na mnie uparcie,

bez uśmiechu, bez dawnego zachwytu...

Zdradziłeś mnie wspólniku, umyśle -

więc nie ma już Sewilli, ni Madrytu,

no cóż, staję się cudzym wymysłem:

literą tylko, snem swego konania,

ślepą i głuchą stertą papieru...

Jeśli brak bytu, brak i ukojenia -

zaś myśl to litość okrutna, bez celu.

Nawet zbawienie to zwid w księdze skryty:

jednak jestem, do krzyża ciał przybity...