Wiersz na koniec stulecia

Kiedy już bylo dobrze

I znikło pojęcie grzechu

I ziemia byla gotowa

W powszechnym pokoju

Spożywać i weselić się

Bez wiar i utopii,

Ja, nie wiadomo czemu,

Obłożony księgami

Proroków i teologów,

Filozofów, poetów,

Szukałem odpowiedzi

Marszcząc się, wykrzywiając, budząc się w środku nocy

Wykrzykując nad ranem. 

Co mnie tak pognębiało,

Bylo zawstydzające.

Brak taktu i rozwagi

Byłby w mówieniu o tym,

A nawet jakby zamach

Na zdrowie ludzkości. 

Niestety moja pamięć

Nie chciała mnie opuścić,

A w niej żywe istoty

Każda z jej własnym bólem,

Każda z jej własną śmiercią,

Z jej własnym przerażeniem. 

I skąd by tam niewinność

Na plażach ziemskiego raju,

Niepokalane niebo

Nad kościołem higieny?

Czy dlatego, że Tamto

Było już bardzo dawno? 

Do mędrca świątobliwego

--Glosi arabska przypowieść--

Bóg rzekł nieco złośliwie:

"Gdybym ludziom wyjawił,

Jakim jesteś grzesznikiem,

Nie chwaliliby ciebie." 

"A ja, gdybym im odkrył,

Jak jesteś miłosierny

--Odparł mąż świątobliwy--

Pogardzaliby Tobą." 

Do kogo mam się zwrócić

z tą całkiem ciemną sprawą

Bólu i razem winy

W architekturze świata,

Jeżeli tutaj nisko

Ni tam w górze wysoko

Żadna moc nie obali

Przyczyny i skutku? 

Nie myśleć, nie wspominać

O śmierci na krzyżu,

chociaż co dzień umiera

Jedyny miłujący,

Który bez żadnej potrzeby

Zgodził się i zezwolił,

Żeby co jest, istniało

Razem z narzędaiem tortur. 

Całkiem enigmatycznie.

Niepojęcie zawiłe.

Lepiej mowy zaprzestać.

Ten język nie dla ludzi.

Błogosławiona radość.

Winobranie i żniwo.

Choćby nie na każdego

Przyszlo uspokojenie.