Sztukmistrz

Sztukmistrzu, rozkładaj swoje instrumenty.Wysokie echo powraca z gór, słychać huk wiosennych potoków.Dziecinnych oczom, jak twoim kiedyś, objawia się pierwszy raz                    piękno ziemi.Sztukmistrzu, budujesz gwiazdę, która będzie wędrować                                  po niebie dopiero co urodzonych.Podczas gdy ty usuwasz się bez żalu, myśląc o tym, jak trudno                     było przeżyć życie.I nauczyć się, że dostajemy nie to, czego chcieliśmy,                                             a dwie największe cnoty to rezygnacja i upór.I że świadomość nie daje pociechy, bo jest świadomością błazna                 fikającego koziołki na scenie i chciwego oklasków.Nabyłeś nie żądanej wiedzy o sobie i innych,                                               wypełniłeś się po brzegi litością i podziwem.Oby ci, którzy ciągnąć dalej mają dzieło, zaczynali tam,                                  gdzie ty kończyłeś, mistrzu pokonanej rozpaczy.Pochwalający, odnawiający, uzdrawiający, wdzięczny za to,                             że były dla ciebie i będą dla innych wschody słońca.