Sicilia Sive Insula Mirandae

Wiersz poniższy, tak właśnie zatytułowany, rzekomo autirstwa Torquato

Tassa, był ofiarowany przeze mnie w starannie wykaligrafowanymi rękopisie

pani Annie Iwaszkiewiczowej na jej imieniny 26 lipca 1943 roku.

Nie był drukowany w żadnym z moich tomów wierszy.Torquato TassoSicilia Sive Insula MirandaeNa morzu granatowym biała wyspa świta.

Ptaki lecące widzą jej oliwne gaje

I osiołka, na kórym służąca, Artemis,

Jedzie do domu drogą między winnicami.

Jej panią jest Miranda. Dom stoi na wzgórzu.

Kiedy jeźdźcy na mułach wjeżdżają pod bramę,

Wołają długo, dłonie składając przy ustach

I echo wtórzy echu: Mirando, Mirando.

Wyżej krater wulkanu nad zielenią lasów

I słońca wóz błyszczący toczy się po niebie.

Miranda schodzi w blasku. Pierścienie jej włosów

Ciemne na długiej sukni barwionej przez ciało.

Już wstępują na schody goście i w pokoje

Prowadzi ich, i woła klaszcząc: hej, Artemis,

Przynieś wina, weź tego, co stoi na prawo.

A wtedy zasiadają na krzesłach rzeźbionych

Pod jej wzrokiem, podobnym do przymkniętej nocy.