Nad Strumieniem

Szmer przezroczystej wody na kamieniach                                                     

w jarze pośrodku wysokiego lasu.                                                              

Jaśnieją w słońcu paprocie na brzegu,                                                         

piętrzy się niogarniona forma liści                                              

lancetowatych, mieczykowatych,                                                       

sercowych, łopatowatych,                                                                

językowatych, pierzastych,                                                           

karbowanych, ząbkowanych,                                                                

piłkowanych - i kto to wypowie.                                                                      

I kwiaty! Białawe baldachy,                                                                     

modre kielichy, jaskrawożółte gwiazdy,                                                  

różyczki, grona.                                                                                 

Siedzieć i patrzeć                                                                                        

na ujawnianie się trzmieli, loty ważek,                                                    

podrywanie się muchołówki,                                                                            

w plątaninie łodyg pośpiech czarnego żuka.                                                  

Wydaje mi się, że słyszę głos demiurga:

,,Albo nieme skały jak w pierwszym dniu stworzenia, 

albo życie, którego warunkiem śmierć,

i to upadające ciebie piękno".