Moja wierna mowo

Moja wierna mowo,służyłem tobie.Co noc stawiałem przed tobą miseczki z kolorami,

żebyś miała i brzozę i konika polnego i gilazachowanych w mojej pamięci.

Trwało to dużo lat.Byłaś moją ojczyzną bo zabrakło innej.

Myślałem że będziesz także pośredniczkąpomiędzy mną i dobrymi ludźmi,choćby ich było dwudziestu, dziesięciu,albo nie urodzili się jeszcze.

Teraz przyznaję się do zwątpienia.Są chwile kiedy wydaje się że zmarnowałem życie.Bo ty jesteś mową upodlonych,mową nierozumnych i nienawidzącychsiebie bardziej może niż innych narodów,mową konfidentów,mową pomieszanych,chorych na własną niewinność.

Ale bez ciebie kim jestem.Tylko szkolarzem gdzieś w odległym kraju,a success, bez lęku i poniżeń.No tak, kim jestem bez ciebie.Filozofem takim jak każdy.

Rozumiem, to ma być moje wychowanie:gloria indywidualności odjęta,Grzesznikowi z moralitetuczerwony dywan podścieła Wielki Chwał,a w tym samym czasie latarnia magicznarzuca na płótno obrazy ludzkiej i boskiej udręki.

Moja wierna mowo,może to jednak ja muszę ciebie ratować.Więc będę dalej stawiać przed tobą miseczki z koloramijasnymi i czystymi jeżeli to możliwe,bo w nieszczęściu potrzebny jakiś ład czy piękno.