Metamorfozy

I żółte z zielonego dębu sączyły się miody           Owidiusz     Mityczne miody piłem, Głowę w laury stroiłem, Byle nie pamiętać.   Wędrowałem niewinny, Czuły i dobroczynny Aż po klepsydrę i cmentarz.   Ale przed Tobą, Panie, Na nic moje staranie O imię sprawiedliwego.   Natura moja czarna, Świadomość piekła warta, I uraźliwe ego.   Takiego mnie Ty chciałeś, Do twoich prac wezwałeś, Nieszczęśnika.   I tak się niedorzeczny Żywot i w sobie sprzeczny Zamyka.