Czego nauczyłem się od Jeanne Hersch?

Że rozum jest wielkim boskim darem i że należy wierzyć w jego zdolność poznawania świata.2. Że mylili się ci, którzy podrywali zaufanie do rozumu, wyliczając, od czego jestzależny: od walki klas, od libido, od woli mocy.3. Że powinniśmy być świadomi naszego zamknięcia w kręgu własnych doznań, nie po to jednak, żeby sprowadzać rzeczywistość do snów i majaków naszego umysłu.4. Że prawdomówność jest dowodem miłości, a po kłamstwie poznaje się niewolę.5. Że właściwą postawą wobec istnienia jest szacunek, należy więc unikaćtowarzystwa osób, które poniżają istnienie swoim sarkazmem i pochwalają nicość.6. Że choćby nas oskarżano o arogancję, w życiu umysłowym obowiązuje zasadaścisłej hierarchii.7. Że nałogiem intelektualistów dwudziestego wieku było "baratin", czylinieodpowiedzialne paplanie.8. Że w hierarchii ludzkich czynności sztuka stoi wyżej niż filozofia, ale zła filozofiamoże zepsuć sztukę.9. Że istnieje prawda obiektywna, czyli z dwóch różnych sprzecznych twierdzeńjedno jest prawdziwe, drugie fałszywe, z wyjątkiem określonych wypadków, kiedyutrzymanie sprzeczności jest uprawnione.10. Że niezależnie od losu wyznań religijnych powinniśmy zachować "wiarę filozoficzną", czyli wiarę w transcendencję, jako istotną cechę naszegoczłowieczeństwa.11. Że czas wyłącza i skazuje na zapomnienie tylko te dzieła naszych rąk i umysłu,które okażą się nieprzydatne we wznoszeniu, stulecie za stuleciem, wielkiegogmachu cywilizacji.12. Że we własnym życiu nie wolno poddawać się rozpaczy z powodu naszychbłędów i grzechów, ponieważ przeszłość nie jest zamknięta i otrzymuje sens nadanyjej przez nasze późniejsze czyny.