Annnalena

 

	 

	Lubiłem twoją aksamitną yoni, Annalena, długie podróże w

	delcie twoich nóg.

	Dążenie w górę rzeki do twego bijącego serca przez coraz

	dziksze prądy sycone światłem chmielu i czarnych powojów.

	I naszą gwałtowność i triumfalny śmiech i pośpieszne ubieranie

	się w środku nocy żeby iść kamiennymi schodami górnego

	miasta.

	Oddech wstrzymany z podziwu i ciszy, porowatość zużytych

	głazów i portal katedry.

	Za furtką do plebanii ułamki cegieł i chwasty, w ciemności

	dotyk szorstkich oskarpowań muru.

	I później patrzenie z mostu na dół na sady kiedy pod księżycem

	każde drzewo osobne na swoim klęczniku, a z tajemnego

	wnętrza przyćmionych topoli stuka echo wodnej turbiny.

	Komu opowiadamy co zdarzyło się nam na ziemi, dla kogo

	ustawiamy wszędzie wielkie lustra w nadziei że napełnią się

	i tak zostanie?

	Zawsze niepewni czy to byliśmy ja i ty, Annalena, czy kochankowie

	bez imion na tabliczkach z baśniowej emalii.