Kanina

Sa almusal kanina, namagitan sa atin

Ang dalawang basong tsaa at kubong asukal,

Ang dalawang bilog ng matamis na tinapay,

Ang pagbanghay sa pandiwang inuunlapian,

Mga tanong-sagutan, walang kabagay-bagay,

Pakulang-tingin, palihim na pakiramdaman,

At wari’y pagkabigat-bigat na pananamlay

Dala ng kagabing pagkakahimbing na kulang.

Nagsimulang bumalong sa aking kalooban,

Halos dalamhating walang ngalan, walang saysay,

Parang sinat o panlalatang palatandaan

Ng totoong karamdamang saka pa dadalaw.

At nabatid kong muli ang lubhang pag-iisa,

Ang makubkob sa sariling alaala lamang,

Sa mga iniisip na walang matutunguhan.

Sa ilang sandali, namamahay pala kita

Sa katahimikang walang bintana, pintuan.