Listy umarłych

Czytamy listy umarłych jak bezradni bogowie,

ale jednak bogowie, bo znamy późniejsze daty.

Wiemy, które pieniądze nie zostały oddane.

Za kogo prędko za mąż powychodziły wdowy.

Biedni umarli, zaślepieni umarli,

oszukiwani, omylni, niezgrabnie zapobiegliwi.

Widzimy miny i znaki robione za ich plecami.

Łowimy uchem szelest dartych testamentów.

Siedzą przed nami śmieszni jak na bułkach z masłem,

albo rzucają się w pogoń za zwianymi z głów kapeluszami.

Ich zły gust, Napoleon, para i elektryczność,

ich zabójcze kuracje na uleczalne choroby,

niemądra apokalipsa według świętego Jana,

fałszywy raj na ziemi według Jana Jakuba...

Obserwujemy w milczeniu ich pionki na szachownicy,

tyle że przesunięte o trzy pola dalej.

Wszystko, co przewidzieli, wypadło zupełnie inaczej,

albo trochę inaczej, czyli także zupełnie inaczej.

Najgorliwsi wpatrują się nam ufnie w oczy,

bo wyszło im z rachunku, że ujrzą w nich doskonałość.