Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.—

大海把一个水手吞进深处里。

Η μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει

他的母亲不知道，照样在

圣母玛利亚面前点燃一根高蜡烛,

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί

祈祷他尽快回来，祈祷天气好——

για να επιστρέψει γρήγορα και να ’ν’ καλοί καιροί —

她总是竖起耳朵听风。

她祈祷和恳求时，

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αφτί.

那圣像听着，庄严而忧伤，

Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

知道她等待的儿子是永远不会回来的了。

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,

ξεύροντας πως δεν θά ’λθει πια ο υιός που περιμένει.