1.

1

Her sitter jeg på det glitrende fjell.

Gdy w blasku siedzę na górskim upłazie –

Den unge sommers lette vind

wczesnego lata

svever omkring meg lik den varme duft

wiew lekki jak wieczerzy ciepły dech

fra et herlig aftensmåltid.

tu do mnie wzlata.

Jeg venner mitt hjerte til stillheten her.

Serce do ciszy przyzwyczajam.

Det går så lett -

Nieżmudne to staranie –

alt som er blitt borte, rykker nær,

starczy, że, co minione, w głąb opadnie,

mitt hode er bøyd frem, mine hender

głowa się schyli i bezwładnie

henger ned.

w dół zwiśnie ramię.

Jeg ser på fjellenes manke –

hvert blad gjenspeiler

Patrzę na szczyty dookoła –

din pannes blanke lys.

światłością twego czoła

På veien kommer ingen, ingen,

jaśnieje każdy skalny płat.

jeg ser vinden

Na ścieżce - żywej duszy; widzę,

kjærtegne ditt skjørt,

jak w zuchwałości swojej i bezwstydzie

og under det skjøre løvet

suknię twą szarpie wiatr.

ser jeg ditt hår falle fremover

Kiedy zaś patrzę na kruche listowie,

og dine myke bryst skjelve,

to włosy twe spływają ku przodowi

og mens Szinva-bekken sakte renner forbi

i pierś faluje, i wśród ech

ser jeg atter

potoku Synwa, co hucznie się pieni –

den trolske latter velle frem

wytryska, widzę to znów, na kamieni

over dine tenners hvite stener.

białym szeregu

2.

(na twoich zębach) cudotwórca śmiech.

Å, hvor jeg elsker deg,

som både får tale

2

universet

O, jakżeś droga memu sercu,

og den underfundige ensomhet

ty, która mowy mojej wyraz

dypest i hjertet.

z przewrotnej samotności, w lochach duszy

Du som tar avskjed med meg og stille løper din vei

usadowionej, wydobywasz -

lik vannfall bort fra sitt eget drønn,

i z uniwersum.

mens jeg blant mitt livs golde høyder, i min fjerne

nærhet vrir meg her mellom himmel og jord

Która jak od swych grzmotów siklawa - ode mnie

og synger og roper

odżegnujesz się i mkniesz, uciszona, dalej,

hvor kjær du er meg, du min søte fiende!

póki ja, znad mego życia przepaści bezdennej,

3.

doganiam cię krzykiem, że - słyszysz? - kocham,

Jeg elsker deg som barnet elsker moren,

kocham ciebie, choć tyś moja macocha,

som tause huler elsker sine dyp,

kocham ciebie, macocho, czule 1 zuchwale!

jeg elsker deg som salen elsker lyset,

som sjelen elsker flammen, som kroppen elsker hvilen.

3

Jeg elsker deg som de dødelige elsker

Kocham ciebie -jak matkę dziecię niewinne,

livet like til de dør.

jak milczące stoki głuchą głębinę,

Jeg gjemmer dine smil og dine ord

jak drżący promień przestworza sine,

og hver bevegelse, slik jord bevarer tapte ting.

jak spalanie się - dusza, jak trwanie - ciało!

Som syren i metallet er ditt bilde

Kocham ciebie -jak życia każdą godzinę

etset inn i meg

śmiertelnikom, ńim umrą, kochać przystało.

du skjønne elskede,

hvis vesen fyller hele meg.

We mnie każdy twój uśmiech, drgnienie czy słowo

Øyeblikkene drar støyende forbi, –

zapada się jak przedmioty pod ziemię.

taust sitter du i mine ører.

W umysł mój jak kwas w płytę metalową

Stjerner tennes og stjerner forgår –

wtrawiłem cię podskórńymi instynktami,

din glans står evig for mitt blikk.

i teraz, o moja najsłodsza pani,

Smaken av deg, som stillheten i grotten,

twa istota wypełnia tam wszelkie istnienie.

svever kjølig i min munn.

På hånden din som griper om et vannglass

Chwile z chrobotem się oddalają,

demrer dunkelt-diffust

lecz w mych uszach twoje wciąż wibrowanie.

ditt fine årenett.

Gwiazdy gasną i na powrót się zapalają,

4.

lecz w mych oczach trwasz piękna jak malowanie.

Å, hvilken substans er jeg vel skapt av

Twój smak, jak cisza pod jaskiń sklepieniem,

at ditt blotte blikk kan forme meg?

wystygły wędruje mym podniebieniem,

Hva for en sjel og hvilket lys

twa dłoń przezroczysta na szklance drży,

og hva slags skapning er jeg

na niej delikatna siateczka żył -

som får vandre i intethetens tåke

jawą jesteś czy przywidzeniem?

i din fruktbare kropps bølgende egner?

Og lik ordet i et åpent sinn

4

stiger jeg ned i dets mysterier!

A ja? Gruda, magma, surowiec,

Dine blodsirkler dirrer uavbrutt

który wzrok twój kształtuje, kruszy i scala?

som rosenbusker i vinden.

Czy też - ducha to rozświetlenie,

De fører den evige strømmen

zjawisko i objawienie,

for at kjærligheten skal flamme på ditt kinn

że nicością swą owiać mogę i obejść

og ditt skjød skal bære en velsignet frukt.

urodzajną górską krainę twojego ciała?

Din maves følsomme grobunn

er gjennomvevd av et utall av røtter:

Że jak słowo w umysł na oścież rozwarty

fine tråder som stadig knyttes sammen og opp

wśliznąć się mogę w jego zakamarki!…

for at dine saftige celler skal gro

Twój krwiobieg jak róży rozkwitły krzak

og dine lungers brusende bladverk

nie ustaje w swych tajemnych obrotach

skal lovprise sin egen herlighet!

i przenosi z głębin odwieczny żar,

Det evige stoffet myldrer lykkelig

by miłości kwiat na twych wargach trzepotał

i dine tarmers tunneler

i błogosławiony był owoc twego żywota.

og slagget selv lever opp igjen, rikt,

i nyrenes ivrige, hete brønner!

Glebę zaś delikatną twych trzewi

Bølgende bakker reiser seg i deg

na wskroś haftuje plątanina korzeni

og stjernebilder bever,

i wrażliwe poszycie żołądka krzepi,

innsjøer vogger, fabrikker suser,

supłając i rozsupłując z zapałem -

millioner av levende dyr myldrer,

by krążąc nie przelały się soki przez brzegi

insekter,

i szerokolistne płuc twoich krzewy

tare og tang,

swoją własną głosiły chwałę!

grusomhet, godhet;

sol skinner, dystert nordlys demrer –

Niezniszczalna materia wędruje, szczęśliwa,

hele den ubevisste evighet er å finne

przez kiszek twoich tunele,

i dine substanser.

to zaś, co odrzucone - obmyte, przepływa

5.

przez gorące żródła gorliwych nerek!

Som klumper av størknet blod

faller disse ord ned

Urodzajem wzbierają twoje ugory,

foran deg.

jasno jarzy się gwiazdozbiory,

Tilværelsen stammer,

w poruszeniu jezior, w fabryk rumorze

alene loven taler et tydelig språk.

krząta się milion żywych stworzeń,

Mine aktive organer som gjenføder

nosorożców,

meg dag for dag, forbereder seg alt

wodorostów,

på å forstumme.

okrucieństwo i dobroć, zbrukanie i czystość,

Men inntil da roper de alle:

słońce świeci, chmurzy się zorza polarna –

Du som er utvalgt blant

i ta, która samej siebie nie ogarnia,

to tusen millioners myriader,

w zawartości swej trwa zabłąkana wieczystość.

du, min eneste, du, min myke vogge,

min sterke grav, min levende seng, -

5

ta meg opp i deg!

Jak skrzepy krwi

(Hvor veldig er denne gryningens himmel!

padają słowa

Arméer tindrer i dens malm.

pod twoje stopy.

Den store glansen blender mitt øye.

Zajękliwy byt ze mnie drwi –

Jeg synes jeg er fortapt.

tylko praw przejrzysta jest mowa.

Jeg hører hvordan mitt hjerte banker

Lecz które wskrzeszają mnie co dzień, tak pracowite

og slår over hele meg.)

organy me - już się sposobią ze zgrzytem

6.

do zupełnej niemoty.

(Ettersang)

(Jeg sitter på toget, jeg følger etter deg,

Ale nim to nastąpi –

kanskje finner jeg deg atter i dag,

do ciebie wybranej

kanskje kjølner da mitt brennende ansikt,

rozlegnie się wołanie ich zawołane:

kanskje kommer du helt stille til å si:

o, ty jedyna, ty ze wszystkiego, ty wszystko,

Vannet er deilig og varmt, ta et bad!

żywe łoże, twardy grobie, miękka kołysko,

Her har du håndkleet, tørk deg med det!

przyjmij mnie w siebie!…

Steken er klar til å stille din sult!

(Z wysokości niebo zorzą broczy,

Der, hvor jeg ligger, der har du din seng!)

blaskiem hufce spiżowe płoną.

Jak ta światłość rani moje oczy!

Ginę, zda się, za promienną zasłoną.

I spoza mnie, znade mnie dobiega

mego serca łomot.)

6

(Pieśń boczna)

(Niosą mnie koła, drogą się wlokę,

może dziś jeszcze do ciebie dotrę,

może mnie poznasz, może obejmiesz,

może się nawet cicho odezwiesz:

Pluszcze letnia woda, obmyj się!

Oto ręcznik w kwiaty, otrzyj się!

Na ognisku mięso, posil się!

Leżę na posłaniu, połóż się.)