I går kom Hausten lydlaust til Paris.

Včera sa Jeseň šuchla cez Paríž.

Han smug seg inn på Boulevard Saint-Michel

Po bulvári Saint Michele kradla sa,

og venta under skuggefulle tre

v kanikule, pod míkvym haluzím,

ein gloheit sommarkveld.

a so mnou stretla sa.

Mot Seinen vandra eg i ro og mak.

Og i mitt hjarta brann ein purpurglød,

Práve som k Seine šiel a v duši mi

eit rart, vemodig bål, ein liten song

pesničky ako raždie horeli,

som tala om min død.

čmudiace, smiešne, žiaľne, nachové,

Da nådde Hausten meg. Han kviskra tett,

že umriem vraveli.

så boulevarden dirra under meg.

Og spøkefulle blad baud opp til dans

Jeseň ma dostihla a šepla dač.’

langs varm og vindstill veg.

Bulvárom Saint Michele to zachvelo.

Eit glimt: Min sommar sansa ingen ting

Zum, zum: po ceste lístie žartovné

og Hausten flydde bort og lo av det.

si poletovalo.

Han kom. Og ingen veit det utan eg

her under tunge tre.

Minúta: len čo Leto užaslo,

z Paríža Jeseň ušla s chichotaním.

Tu bola, a že bola, viem len sám

pod lístím rozstonaným.