Comme un enfant espérant la visite

Jak dziecko, senne przecierając oczy,

Du repos et qui soudain te prie, de son lit,

z głową w poduszce uporczywie prosi:

Craignant les assauts de la nuit:

nie odchodź, mów mi jeszcze o czymkolwiek

“Raconte-moi, ne t’en va pas si vite!”

(bo tak złowroga ciemność je nie połknie),

Tandis que de frayeur, son petit cœur palpite,

i póki strachem serduszko trzepoce,

Que lui-même, l’enfant, peut-être ne sait pas

nie wie na pewno, czego pragnie mocniej,

Quelle est sa préférence,

bajki, czy żebyś był po prastu przy nim.

S’il aime mieux ta voix

Tak my - siądź wśród nas i bajaj - prosimy:

Ou si plus que le conte, il aime ta présence,

o tym, co zawsze dobrze pamiętamy,

Ainsi, nous t’en prions, parmi nous, viens t’asseoir.

ż' tu siedaimy i że jesteś z nami,

Nous en avons bien souvenance.

a my przy tobie, z tobą razem wszyscy,

Mais conte, recommence,

którym są: godność i los ludzki bliskie.

Ne nous laisse point choir.

Ty wiesz najlepiej : poeta nie blagier,

Redis-nous que nous sommes…

nie rzeczywistość szanuje, lecz prawdę.

Tous ensemble ce soir!

Światło, co nasze umysły rozjaśnia,

Tous ceux dont les soucis semblent dignes des hommes.

gdyśmy osobno, nac gasi na zawsze.

Dis la vérité sans surseoir.

Jak Hans Castorp w pani Chauchat ciało,

Bien plus que le réel, il nous faut la connaître.

tak my nawzajem spójrzmy w siebie śmiało.

Le poète

Przez twoje sława zgiełk się nie przebije -

Ne ment jamais!

między ohydą a pięknem kreśl linię,

Dis-nous la vérité. Montre-nous la lumière.

serca z żałoby do nadziei podnieš.

Que ses rais

Kosztalanyego złożyliśmy w grobie.

Eclairent notre esprit d’une clarté première.

Jak rak, co jego stoczył, ludzkość zżera

Tel Hans Castorp qui voit,

coraz to państwa innego chimera.

Au travers de la chair de madame Chauchat,

Trwożnie patrzymy, skąd ciągle się walą

En nous-mêmes, fais-nous descendre.

brunatne idee rozszalałą zgrają,

Tes mots capitonnés,

gdzie wre trucizna, która w nas się sączy?

Nul bruit ne pourrait les pourfendre.

Czy znajdziesz miejsce dla swoich słuchaczy?

Dis-nous le Beau, dis-nous le Mal, fais-nous comprendre.

Rzecz w tym, że kiedy mówisz, nie łagodnieć,

Hausse nos cœurs du deuil aux désirs affinés.

lecz nam, mężczyznom, trzeba dalej godnie

Kosztolányi, nous l’avons mis en terre.

nimi pozostać, kobietom - w miłości,

Ainsi que le cancer rongeait son pauvre corps,

bo coraz mniej jest ludzi wśród ludzkości.

Ainsi plus d’un Etat, monstrueux et retors,

Usiądź i znowu opowiadać zacznij.

Ronge l’humanité, poursuit le pauvre hère.

Wśród zasłuchanych ktoś na ciebie patrzy.

Frissonnant, nous pensons: “Demain, qu’adviendra-t-il?

Oczy radością błyszczą, że wśród białych

Quel sera le péril,

Europejczyka nareszcie spotkały.

Les cannibalesques idées?

Prépare-t-on,

Pour mieux nous asservir, de nouvelles cuvées

De poison?”

Combien de temps encore

Se trouvera-t-il un endroit où, librement,

Tu puisses parler… on l’ignore!

En t’écoutant,

Les hommes que nous sommes

Doivent rester des hommes.

Pas de relâchement!

Et que les femmes, quant à elles,

Restent libres, restent charmantes, restent belles.

Et tous, demeurons des humains.

On les compte,

Car il en est de moins en moins.

Prends place et dans les règles, commence le conte.

Simplement te regarderont certaines gens,

Qui, comme nous, seront à ton écoute,

Heureux de voir, sans aucun doute,

Un Européen, aujourd’hui, parmi les Blancs.