Bibor-palásban jött Keletről
Do Oriente veio em manto de púrpura
A rímek ősi hajnalán.
na aurora primordial das rimas.
Jött boros kedvvel, paripásan,
Com ébrio prazer veio, a cavalo,
Zeneszerszámmal, dalosan
com seu instrumento, cantando,
És mellém ült le ős Kaján.
sentou-se ao lado o Diabo antigo.
Duhaj legény, fülembe nótáz,
Iszunk, iszunk s én hallgatom.
Rude jovem, canta-me ao ouvido,
Piros hajnalok hosszú sorban
bebemos, bebemos e eu escuto.
Suhannak el és részegen
Em longas filas albas deslizam,
Kopognak be az ablakon.
vermelhas, e à minha janela
Szent Kelet vesztett boldogsága,
elas batem, embriagadas.
Ez a gyalázatos jelen
És a kicifrált köd-jövendő
Do Santo Oriente a felicidade
Táncol egy boros asztalon
perdida, este infame presente
S ős Kaján birkózik velem.
e o futuro-bruma atraente
Én rossz zsaketben bóbiskálok,
dancam sobre uma mesa ébria,
Az ős Kaján vállán bibor.
e luta comigo o Diabo antigo.
Feszület, két gyertya, komorság.
Nagy torna ez, bús, végtelen
Numa ruim jaqueta eu cabeceio,
S az asztalon ömlik a bor.
púrpura sobre o Diabo antigo.
Ó-Babylon ideje óta
Crucifixo, duas velas, dor.
Az ős Kaján harcol velem.
Grande e sem fim triste torneio,
Ott járhatott egy céda ősöm
e o vinho espalha-se na mesa.
S nekem azóta cimborám,
Apám, császárom, istenem.
Desde os velhos tempos babilónicos
Korhely Apolló, gúnyos arcú,
luta comigo o Diabo antigo.
Palástja csusszan, lova vár,
Esteve lá talvez um avô devasso
De áll a bál és zúg a torna.
e desde então é meu cumplice,
Bujdosik, egyre bujdosik
meu pai, meu deus, imperador.
Véres asztalon a pohár.
»Nagyságos úr, kegyes pajtásom,
Bêbedo Apolo de rosto irónico,
Bocsáss már, nehéz a fejem.
seu manto cai, espera o cavalo,
Sok volt, sok volt immár a jóból,
mas segue o baile e o torneio ruge.
Sok volt a bűn, az éj, a vágy,
Na mesa de sangue coberta,
Apám, sok volt a szerelem.«
o corpo ora vai, ora vem.
Nyögve kinálom törött lantom,
Törött szivem, de ő kacag.
«Senhor, meu companheiro benévolo,
Robogva jár, kel, fut az Élet
deixa-me ir, pesa-me a cabeça.
Énekes, véres és boros,
Já tive coisas boas de mais,
Szent korcsma-ablakunk alatt.
muitos vícios, noites, desejos,
»Uram, kelj mással viadalra,
meu pai, já tive assaz de amor.»
Nekem az öröm nem öröm.
Fejfájás a mámor s a hírnév.
Comendo, dou-lhe a lira quebrada,
Cudar álmokban elkopott
o quebrado coração, e ele ri.
A büszke oroszlán-köröm.«
Veloz vai, vem, corre a Vida sob
»Uram, az én rögöm magyar rög,
nossa canora, em sangue e ébria,
Meddő, kisajtolt. Mit akar
santa janela de taberna.
A te nagy mámor-biztatásod?
Mit ér bor- és vér-áldomás?
«Senhor, luta com outro, a alegria,
Mit ér az ember, ha magyar?«
para mim, não é alegria.
»Uram, én szegény, kósza szolga,
Fama e ebriez são enxaquecas.
Elhasznált, nagy bolond vagyok,
Em torpes sonhos se gastaram
Miért igyak most már rogyásig?
as soberbas garras de leão.
Pénzem nincs, hitem elinalt,
Erőm elfogyott, meghalok.«
Senhor, meu torrão é o torrão húngaro,
»Uram, van egy anyám: szent asszony.
seco e estéril. Que quer teu grande
Van egy Lédám: áldott legyen.
incitamento à embriaguez?
Van egy pár álom-villanásom,
Que vale de vinho sacrifício,
Egy-két hivem. S lelkem alatt
de sangue? E o homem, se é húngaro?
Egy nagy mocsár: a förtelem.«
»Volna talán egy-két nótám is,
Senhor, sou pobre servo errante,
Egy-két buja, új, nagy dalom,
um grande louco consumido,
De, íme, el akarok esni
porquê beber até rebentar?
Asztal alatt, mámor alatt
Não tenho dinheiro, esfumou-se
Ezen az ős viadalon«
a fé, perdi a força, morro.
»Uram, bocsásd el bús szolgádat,
Nincs semmi már, csak: a Bizony,
Senhor, tenho mãe: santa mulher.
Az ős Bizony, a biztos romlás,
Tenho Leda: bendita seja.
Ne igézz, ne bánts, ne itass.
Tenho um par de clarões dos meus sonhos,
Uram, én többet nem iszom.«
um, dois adeptos. Sob a alma,
»Van csömöröm, nagy irtózásom
um grande pântano: o horror.
S egy beteg, fonnyadt derekam.
Utolszor meghajlok előtted,
Haverá mesmo, talvez, um, dois cantos,
Földhöz vágom a poharam.
uma ou duas canções lascivas,
Uram, én megadom magam.«
grandes e novas, mas quero cair,
S már látom, mint kap paripára,
eis, sob a mesa, na ebriez
Vállamra üt, nagyot nevet
deste torneio primitivo.
S viszik tovább a táltosával
Pogány dalok, víg hajnalok,
Senhor, deixa ir teu servo triste,
Boszorkányos, forró szelek.
nada existe, só a Certeza,
Száll Keletről tovább Nyugatra,
a primitiva Certeza, a ruína
Új, pogány tornákra szalad
certa, não me encantes, embriagues,
S én feszülettel, tört pohárral,
batas. Senhor, não bebo mais.
Hült testtel, dermedt-vidoran
Elnyúlok az asztal alatt.
Sinto náuseas, grande repugnância,
o corpo cansado e doente.
Pla última vez á tua frente
me inclino e o copo deito ao chão.
Senhor, eu a ti me submeto.»
E vejo como salta a cavalo,
me bate no ombro, ri muito,
e cantos pagãos, albas alegres,
ventos ardentes embruxados,
transportam-no para a distancia.
Voa de Oriente para Ocidente,
pra novos torneios pagãos
corre, e eu, de crucifixo, copo
partido, corpo frio, alegre
e hirto caio sob a mesa.