1 

I

 A rakodópart alsó kövén ültem,

Nad umocnionym kamieniami brzegiem

 néztem, hogy úszik el a dinnyehéj.

Siedząc wpatrzyłem się w łupiny ślad –

 Alig hallottam, sorsomba merülten,

Losu wędrówkę, i ledwie słyszałem

 hogy fecseg a felszín, hallgat a mély.

Szmer na powierzchni i milczenie dna.

 Mintha szívemből folyt volna tova,

Jakby wprost z serca płynąc w dal przez wieki

 zavaros, bölcs és nagy volt a Duna.

Dunaj był mądry, nieprżejrzysty, wielki.

Mint az izmok, ha dolgozik az ember,

 reszel, kalapál, vályogot vet, ás,

Z jak muskuły, gdy zajęty pracą

 úgy pattant, úgy feszült, úgy ernyedett el

Człowiek piłuje, kuje, rąbie drwa,

 minden hullám és minden mozdulás.

Tak się napina, prycha i zatraca

 S mint édesanyám, ringatott, mesélt

Ruch wahadłowy kołyszących fal -

 s mosta a város minden szennyesét.

Jak matka, co mnie do snu kołysała,

És elkezdett az eső cseperészni,

Potem całego miasta brudy prała.

 de mintha mindegy volna, el is állt.

 És mégis, mint aki barlangból nézi

Deszcz zaczął prószyć, lecz jakby mu było

 a hosszú esőt - néztem a határt:

już wszystko jedno, co robi, więc znikł.

 egykedvű, örök eső módra hullt,

W ślad za tamtymi, co w grotach się kryjąc

 színtelenül, mi tarka volt, a múlt.

Śledzą ulewę, w niebo patrzę dziś:

A Duna csak folyt. És mint a termékeny,

Przeszłość, tęczowa niegdyś, apatycznie

 másra gondoló anyának ölén

Opada w szarym deszczu na ulicę.

 a kisgyermek, úgy játszadoztak szépen

 és nevetgéltek a habok felém.

A Dunaj płynie ciągle. Jak niemowlę

 Az idő árján úgy remegtek ők,

Przy piersi matki, która błądzi gdzieś

 mint sírköves, dülöngő temetők.

Myślami, tak się kupiły koło mnie

2 

Fale, wpadając w gaworzący śmiech,

 Én úgy vagyok, hogy már százezer éve

To znów na czasu prądach dygotały,

 nézem, amit meglátok hirtelen.

Jak cmentarz, w krzyży szeregach rozchwiały.

 Egy pillanat s kész az idő egésze,

 mit százezer ős szemlélget velem.

II

Látom, mit ők nem láttak, mert kapáltak,

Rzec można czuję, jakbym lat tysiące

 öltek, öleltek, tették, ami kell.

Spoglądał na tc, co dostrzegam teraz.

 S ők látják azt, az anyagba leszálltak,

W jednej sekundzie w całość czas się łączy,

 mit én nem látok, ha vallani kell.

Który wraz ze mną śledzą pokolenia.

Tudunk egymásról, mint öröm és bánat.

 Enyém a múlt és övék a jelen.

Widzę to, czego oni nie widzieli,

 Verset írunk - ők fogják ceruzámat

Bo zabijali, kochali, orali,

 s én érzem őket és emlékezem.

A oni widzą, już w sokach materii.

3 

Czego nie będą żywi oglądali.

 Anyám kun volt, az apám félig székely,

 félig román, vagy tán egészen az.

Znamy się, jak się zna smutek ze szczęściem.

 Anyám szájából édes volt az étel,

Przeszłość jest moja, ich - obecne wody.

 apám szájából szép volt az igaz.

Ołówkiem wodzą, gdy ja pisząc wiersze

 Mikor mozdulok, ők ölelik egymást.

Czuję ich rękę i rozmyślam o nich.

 Elszomorodom néha emiatt -

 ez az elmúlás. Ebből vagyok. "Meglásd,

III

 ha majd nem leszünk!..." - megszólítanak.

Matka - Kumanka, ojciec - Sekler, w żyłach

Megszólítanak, mert ők én vagyok már;

Krew miał rumuńską, może nawet czystą.

 gyenge létemre így vagyok erős,

Matka mnie słodkim mlekiem wykarmiła,

 ki emlékszem, hogy több vagyok a soknál,

A ojciec - prawdą, którą mierzył wszystka.

 mert az őssejtig vagyok minden ős -

Rodzice żyją w każdym moim ruchu.

 az Ős vagyok, mely sokasodni foszlik:

Gdy o nich myślę, robi mi się smutno –

 apám- s anyámmá válok boldogon,

Lecz to mijanie. Z tegośmy. Gdy w duchów

 s apám, anyám maga is ketté oszlik

Świat popłyniemy, one znów przemówią.

 s én lelkes Eggyé így szaporodom!

A világ vagyok - minden, ami volt, van:

Przemówią, bo ja jestem nimi. Razem

 a sok nemzedék, mely egymásra tör.

Związani zaraz czujemy się pewniej.

 A honfoglalók győznek velem holtan

Jeden wśród wielu, w ich wtopiony twarze

 s a meghódoltak kínja meggyötör.

Jak w prapoczątkach byłem, jestem, będę.

 Árpád és Zalán, Werbőczi és Dózsa -

Praprzodkiem jestem pomnożonym w wielu,

 török, tatár, tót, román kavarog

Który rodziców kształty na się przyjął,

 e szívben, mely e múltnak már adósa

A oni znowu na dwoje się dzielą

 szelíd jövővel - mai magyarok!

I w taki sposób nieustannie żyję.

... Én dolgozni akarok. Elegendő

 harc, hogy a múltat be kell vallani.

Świat cały we mnie. Ta było, co widać:

 A Dunának, mely múlt, jelen s jövendő,

Mnóstwo pokoleń walących o siebie.

 egymást ölelik lágy hullámai.

Z przodkami ruszam ojczyznę zdobywać,

 A harcot, amelyet őseink vívtak,

Pobitych dziadów udręką się dręczę.

 békévé oldja az emlékezés

Arpad i Zalan, Werbőczi i Dózsa,

 s rendezni végre közös dolgainkat,

Turcy, Tatarzy, Rumuni się kłębią

 ez a mi munkánk; és nem is kevés.

W sercu, które już przeszłości bezdroża

Z przyszłością w jedno łączy - nowych Węgrów.

Pragnę pracąwać. Już wystarczająca

Walka za swoje uznać, co minęło.

Fale Dunaju: wczoraj, dziś toczące

Płyną objęte ramionami miękko.

Tym wojnom, które toczyli przodkowie,

Wspomnienie nada pokoju granice.

Przyszliśmy, żeby godzić, co skłócone –

Niemała praca to na nasze życie.