Elvadult tájon gázolok:

Śród zdziczałych stron błądzę sam:

Ős, buja földön dudva, muhar.

Pra-zielsk; chwasty, smug po smugu

Ezt a vad mezőt ismerem,

Znam… Dzikość pól tych dobrze znam.

Ez a magyar Ugar.

To madziarski ugór.

Lehajlok a szent humuszig:

Nad próchnem świętem schylam się:

E szűzi földön valami rág.

Czystą tę rolę jakiś żre gad.

Hej, égig-nyúló gizgazok,

Hej, pod niebo aż chwast się pnie,

Hát nincsen itt virág?

A gdzie – choć jeden kwiat?

Vad indák gyűrűznek körül,

Dzikie pędy kołują w krąg…

Míg a föld alvó lelkét lesem,

Duszę ziemi podglądam śpiącą,

Régmúlt virágok illata

Dawno minionych kwiatów woń

Bódít szerelmesen.

Odurza mię kochająco.

Csönd van. A dudva, a muhar,

Cisza jest. Zielsko, badyle

A gaz lehúz, altat, befed

Ciągną mię w dół, uśpią, zabiorą…

S egy kacagó szél suhan el

I ze śmiechem wiatr sunie w ślad

A magyar Ugar felett.

Nad wielkim ugorem.