We treffen elkaar. We treffen elkaar.

Sreli smo se. Susrećemo.

In een sigarenwinkel. Op een veiling.

U trafici. Na aukciji.

Je zocht er naar iets. Je verschuift

Nešto si tražila. Nešto

er iets. Ik zou willen vluchten. Ik blijf.

pomeraš. Bežao bi. Ostajem.

Ik steek een sigaret op. Je vertrekt.

Zapalim cigaru. Odlaziš.

Je stapt uit en je stapt in.

Silaziš i uzletiš.

Ik stap in en ik stap uit.

Uzletim i silazim.

Nog een sigaret. Jij loopt. Ik loop.

Cigara. Koračaš. Koračam.

We lopen rondjes; als een moordenaar

U mestu hodamo; kao ubica

been ik stug achter je aan.

gazim tvoje korake.

Net vogelgetsjilp, zoals je mij

Cvrkut ptica je kako mi

mijn geboorte voor de voeten werpt.

prebacuješ da sam se rodio.

Of het feit dat we nu hier staan. Even later

To, da tu stojimo. Potom u mrtvom kraku

raakt in de dode arm van een trajekt mijn gemompel

jedne deonice puta počinje kotrljanje

los om kletterend af te rollen van je reusachtige

mog brondanja, odvali se s tvojih ogromnih

ledematen, van dat triomfantelijke en

udova i s onog slavodobitnog

oogverblindende iets dat jij

i zaslepljujućeg nečega,

niet meer bent.

što više nisi ti.

Je afwijzing, die ontuchtige, in rotssteen

Tvoje odbijanje, taj pohotan,

gegraveerde zweepslag, komt zo hard aan

u kamen urezan zamah tako me pogađa

dat mijn blikken – twee ronde kiezels –

da mi pogled – dva belutka –

voortaan niet anders meer kunnen dan rondtollen

od onda se samo kotrlja, u snežnobelom

in een sneeuwwitte krater. Mijn ogen, twee

grotlu se kotrlja. Moje oči,

oogballen, die stuiteren: mijn laatste redding.

odskakuju oči: moje blaženstvo.