Ik ben een zondaar, naar ik meen,

Som hriešny, iste, jak by nie.

maar maak ’t intussen goed.

No bársčo nakoniec

In deze toestand stoort alleen

dumám, môj hriech dač’ iné je.

dat men vrij zonde doet.

Snáď jednoduchá vec.

Hľadám ten hriech jak žgrloš snáď,

Een zondaar ben ik buiten kijf,

čo prišiel o poklad.

want wat ik ook belijd

Preň opustil som jednu mať,

’t is zeker dat ik kwaad bedrijf,

bárs nenám v srdci ľad.

en zonder rouw of spijt.

Nájdem ho, nemám obavu,

v tej ctnosti, s dôverou

De zonde lokt mij als het goud

vyspovedať sa, na kávu

de vrek en gierigaard.

pozývam priateľov.

’k Verliet de vrouw die van mij houdt,

Zabil som, poviem. Koho len?

mijn moeder, onbezwaard.

vlastného otca snáď –

videl som v tichu štyroch stien

Mijn vader heb ik ook vermoord;

krv jeho vytekať.

met het mes van mijn verstand

Nožom som preklal. Skrášľovať

stak ik hem dood zonder een woord.

škoda, veď ľudia sme

Hij bood geen tegenstand.

a jak bodnutí jedenkrát

tiež náhle klesneme.

Ik maakte hem af, verheel het niet,

To rozpoviem. A počkám, kto

en wat ik zeg is waar.

(kým čakám) utečie;

Zo stort elk mens eens door verdriet

pozriem, či dumá voľakto,

of wonden in elkaar.

či sa kto blahom chvie.

A spozorujem kohosi,

’k Kijk om me heen bij dit verhaal,

čo mäkko, očami

let op wie er dan beeft

znak dáva: Ty nie cudzí si,

en plotseling de kring verlaat

títo sú neznámi...

of hij een afspraak heeft.

Možno, je detinský môj hriech

a prostý preveľmi.

…/…

Potom svet malý je a nech

baví sa, jedno mi.

Maar word ik soms iemand gewaar

Ak je Boh, ja ho nevzývam,

die mij knipoog geeft,

ja veriť nemôžem;

dan weet ik: ook een moordenaar

rozhrešenie však sám si dám;

die niet als vreemdling leeft.

kto žije, pomôže.

En waar is God? als hij bestaat

laat hij ons maar begaan.

Van schuld zal ik, getroost op straat.

spelend mij zelf ontstlaan.