Een knaap met grote Mongolenogen

Großäugig; vom Kumanenschlag,

gekweld door weemoedig verlangen

gequält von Traummelancholien,

hoedde zijn kudde en begaf zich

Trieb er sein Vieh, nach der berühmten

naar de beroemde Hortobágy.

Heide von Hortobágy zu ziehen.

Steeds weer was zijn ziel ingesponnen

Entrückt sah er wohl hundertmal

door schemernevels, spiegelingen.

Das Abendrot ins Dunkel gleiten,

Maar de ontluikende bloem in hem

Doch wenn sein Herz erglüht war, kam ein

wer vertrapt door de mensenhorde.

Kuh-Volk, es schmatzend abzuweiden.

Denkend aan de dood, wijn, vrouwen

Verzückt dacht er wohl tausendmal

vond hij flonkerend schone beelden.

Tod, Wein und Fraun in edlen Worten.

In andere delen van de wereld

Ein heilger Sänger wäre er

was hij een groot zanger geworden.

In jedem andren Land geworden.

Maar hier werd steeds zijn blik gevangen

Doch da im Dreck er Kuh und Knechte

door grazend vee, morsige herders.

Hintrotten sah mit blödem Sinn,

Dan liet hij zijn gezang verstommen

Begrub er seine Lieder, fluchte

en vloekte hij of floot voor zich heen.

Oder er pfiff nur vor sich hin.