Ko na vrhu Montblanca led

(

Dla Giny

Kom ne ude sjaj, vjetra vlast,

)

Srce ne gori ni mimored

Moje serce, bryła lodu na szczycie Montblanc,

I ne muči ga nova strast.

Nie stopi go słońce, nie poruszy wiatr.

Oko mene zvijezda roj

Moje serce ciche usnęło w popiołach,

Natječe se, blistavo sja;

Żaden ogień go zbudzić nie zdoła.

Zrake na lik prosipa moj,

Wokół mnie chmura gwiazd

Stoga se još ne topim ja.

Dla mnie świecą, do, mnie lecą,

Al ponekad u tihu noć

Ciskają groty promienne

Kada sanjarim posve sam,

W serce moje zimne i senne.

Jezero mladosti zna doć,

Lecz gdy opada na mnie noc,

Labuda lika tvig gledam.

W marzeniu widzę Twe białe ciało

I tada mi srca bukne plam

Łabędzia w zaczarowanym lustrze

Ko u dugu noć zimsku snijeg

Zamglonej odległej młodości.

Montblanca kad se topi sam

I jeszcze raz do serca mego

Pred suncem klizući niz brijeg.

Podpływą biały senny ptak

I w sercu moim krwawi śnieg,

To słońce wschodzi na Montblanc.