Gdje je tiranija,

Onde está a tirania,

aí está a tirania,

tu je tiranija

não só nas espingardas,

não só atrás das grades,

ne samo u puščanim cijevima,

não só nas salas de interrogatório,

ne samo u zatvorskim zijevima,

não só noite de vela,

ou na voz da sentinela,

ne samo u sobama gdje priznaju,

aí está a tirania,

ne samo u noćima što izdaju

não só na noite de fumo,

na inflamada acusação,

vike stražara; gdje je tiranija,

não só na confissão,

no morse dos toques na parede,

tu je tiranija

não só na sentença fria

ne samo u dimno-tamnim

do juiz que culpados pronuncia,

aí está a tirania,

optužbama isklupčanim,

não só na militar

u priznanjima optuženika,

ordem de «fogo» ou de «sentido»,

no rufar do tambor

morze-znacima zatvorenika,

e no modo como o corpo

para a cova é sacudido,

ne samo u hladnim odlukama

não só nas novidades

sudaca: kriv je! — osudama;

apenas sussurradas

pelas frestas das portas

tu je tiranija

antes de fechadas,

ne samo u vojničkim ostrugama,

no dedo sobre a boca

para bocas caladas,

u praskavu komandovanju:

aí está a tirania,

não só nas rugas, grades

»Mirno!« — »Pali!« i bubnjanju

construídas nas caras,

i u torn kako lešinu vuku

e dentro dessas grades

os gritos sem palavras,

u jamu da je mrtvu još tuku,

nas torrentes roladas

ne samo u došapnutim

de lágrimas caladas

que aumentam o silêncio

pred vratima odškrinutim

e nas pupilas opadas,

vijestima uplašenim,

aí está a tirania,

não só nos fortes vivas

prigušenim, zastrašenim,

berrados perfilados

com hurras e canções,

ne samo u nom »pst!«

onde está a tirania,

i pred usta stavljen prst,

aí está a tirania,

não só nas próprias mãos

gdje je tiranija,

que mornas aplaudem,

tu je tiranija

na trombeta, na ópera,

também na retumbante

ne samo u rešetkastim

e mentirosa pedra das estátuas,

nas cores, nas galerias,

izrazima lica tmastim,

dentro das molduras,

za tim rešetkama nijemim

mesmo já nos pincéis;

não só no som dos carros

jaucima zatomljenim,

rastejando na noite

u pljusku suza bez glasa

silenciosa, e como param

à porta;

što tišinu ustalasa —

onde está a tirania,

pa raste zlom nesmirenim

tangivelmente está

em tudo,

u zjenama raširenim,

como nem dantes o teu Deus;

u buci kad motor klizne

aí está a tirania,

nos jardins infantis,

u noći pa tiho zvizne

nos conselhos do pai,

nos sorrisos da mãe,

i u tome:

no modo de a criança

pred kapijom stade — kome?

responder a um estranho;

u tom kad uz »Halo« s žice

não só no arame farpado,

não só nas linhas do livro,

osjećaš kroz slušalice

nos slogans que enlouquecem

mais que o arame farpado;

tišinu: netko te čuje,

aí está ela, está

strano uho prisluškuje;

no jogo das escondidas,

como quando a mulher diz

i vezan ne samo žicom telefona

quando voltas meu querido;

mučiš se, sapet poput Laokona:

nos tão habituais

olá-como-vais,

u vlaku, avionu, na šinama,

nos apertos-de-mão

de súbito mais moles,

u gužvi, na dnu, u visinama,

onde repentinamente

jer je tiranija

gela a cara que amas,

porque ela está presente

ne samo u krutom stajanju

nos encontros, nas camas,

u zvonkom »Živio!«, klicanju

não só no interrogatório

mas na confissão,

»Hura!«, ne samo u pjevanju,

nas palavras doces

como mosca no vinho,

neumornom pljeskanju

porque nem nos teus sonhos

dlanova na priredbama,

estarás sozinho,

aí no leito nupcial

ne samo u operama,

e já antes do desejo

trubama i nevjerama,

porque só achas bela

a que já era dela;

ona je na ulicama

com ela te deitavas

e pensavas que amavas,

u jednako preglasnome

no prato ou no copo,

veselom i turobnome

está no nariz e na boca,

no frio e no escuro,

spomeniku kamenome,

ao ar livre e na tua toca,

ona je u dvoranama

como se pela tua janela aberta

entrasse um cheiro a podre,

sjajnim, na svim izložbama,

como se houvesse em casa

uma fuga de gás,

u svakom okviru zlatnu,

quando falas contigo

već u kistu, već u platnu,

quem pergunta é a tirania

e nem no que imaginas

jer je tiranij a okrutna

tens autonomia,

prisutna

já a via láctea parece

fronteira de holofotes

u svemu svega tvog

e de campos de minas:

a estrela é um postigo,

više neg drevni bog;

do céu a tenda vasta

jer je tiranija s nama

é um campo de trabalho;

porque a tirania fala

u jaslicama,

de febres e de sinos,

u očevim savjetima,

do padre da confissão,

do padre do sermão,

u majčmim osmijesima,

igreja, parlamento,

cadafalso – palcos são;

u tom, kako dijete snuje

mal fechas os olhos

da pred strancem zamuckuje,

e sempre ela te guarda;

anda sempre contigo

kako ti prije šapata

qual doença ou memória;

osvrćeš se na sva vrata;

ouves o rolar do comboio

que repete «estás preso»;

ne samo žici bodljikavoj,

na montanha ou na praia

é o ar que respiras;

ne samo u knjizi sumnjičavoj,

no relâmpago reluz,

u riječima što jače stežu,

no som inesperado,

está em cada luz,

nego kad te žicom vežu,

no coração que bate;

ona je na svakom uranku,

na tranquilidade,

no tédio das algemas,

u poljupcu na rastanku,

na chuva que desaba

qual grade até ao céu,

kad žene glas te blagi

na neve que te cerca

pita: vraćaš se, dragi?

como o branco da cela;

é ela que te olha

kad se javljaš na ulici

pelos olhos do teu cão,

sa — kako si? — po navici,

e como em cada meta

estás nas tuas manhãs,

i u naglom umekšanju

estás nos teus pensamentos,

em cada gesto teu;

stisaka pri rukovanju,

como o rio em seu leito

u tome, kako se trzne

nela segues e a crias;

olhas para fora e ela

lice ljubovice i smrzne,

é que te vê no espelho,

jer ona već je tamo

ela espreita, não corras,

és preso e carcereiro;

u onom — nemaš kamo,

no cheiro do tabaco,

no tecido da roupa

ne samo u saslušanju,

ela vai-se entranhando

i u tvome je priznanju,

e entra-te nos miolos;

julgas ter uma ideia

u zanosu riječi finu,

mas cada ideia é dela,

kao muhe strv u vinu,

podes olhar mas vês

só o feitiço dela,

jer ni u snu, znam

e o fósforo que atiraste

sem antes o pisares

nisi više sam,

pode atear no bosque

bračni je krevet pod njenom vlasti,

um fogo que te cerca;

ela assim te vigia

čak prije njega već je u strasti,

no trabalho e em casa;

od lijepa za te tek ono je ostalo,

e não sabes que é viver,

que é carne ou que é pão,

što jednom njezino već je postalo,

que é amar, desejar,

ou só abrir os braços,

s njome si ležeć ogolio,

assim fabrica o escravo

a vjerovao si ti da si volio;

as correntes que arrasta;

se comes, a engordas,

u tanjuru, čaši, svud je ima,

para ela geras filhos,

u nosu ti ona, u ustima,

onde está a tirania,

cada qual é um elo,

u svjetlosti i u mraku,

tu fedes ao seu cheiro,

tu mesmo és tirania;

u sobi je i u zraku,

como a toupeira ao sol,

ko da kroz prozor otvoren

é cega a escuridão,

temos medo no quarto

ulazi smrad njezin rastvoren,

qual se fosse o deserto;

ko da u kući smradni zijev

porque onde está a tirania

tudo se torna vão,

plin pušta svud raspukla cijev,

mesmo esta fiel canção,

ou tudo o que se cria,

kad sam sa sobom razgovaraš,

porque ela está

njoj, tiraniji, odgovaraš,

na tua campa já,

quem tu foste dirá,

čak i maštu ona briše,

a ela serve a tua cinza lá.

neovisan nisi više,

čak je Mliječni Put gore bijeli

granična nit gdje sjaj se dijeli,

il minsko polje; zvijezde brode

ko prozori što sve uhode,

razigran nebeski šator

radni je logor i zavor,

jer tiranij a zbori

iz zvonjave zvona, groznice što gori,

iz popa kome se ispovijeda,

iz onog što nam on propovijeda,

crkva, parlament, mučilišta,

sve su to njena tek kazališta;

oku se zatvoriti ne da,

svud ona na tebe gleda,

ko bolest il kao sjena

s tobom je, ko uspomena;

točkovi vlaka škripom ti javljaju:

ti rob si, rob si, stalno ponavljaju;

na planini, uz jezera

to udišeš, svud te tjera,

u cik-caku munje prasne

nečekano plane-gasne,

ona je u buci, sjaju,

čak u srca otkucaju;

ona je u miru rokova,

dosadi okova,

u pljuscima koji s kišom nas vežu,

u rešetkama što do neba seu,

u sniježenju što zabijeli

ćelij e zid cijeli,

ona te gleda zla

kroz oči vjernog psa

i zato, što u svaki cilj ti se utra,

ona je i u tvom sutra,

u svake misli tvoje letu

i u svakom je tvom pokretu,

ko voda korito, ti je paraš,

slijediš je i stalno stvaraš,

pobjeći iz svoga kruga ne da,

iz zrcala te ona gleda,

ona uhada, svudje voditelj,

zarobljenik si i — zarobitelj;

u miris duhana, jela,

u sukno tvog odijela

upija se, tu se drži

do srži prži,

trgnuo bi se, al misli šum

tek od nje prima tvoj um,

gledao bi, al vidiš tek ono

što njen ti vrač pred oči je sklono

i svud te plamen kružeć opsjedne

ko požar šume iz šibice jedne,

jer kada si je zbacio,

ti nju nisi i zgazio,

pa sada na te motri svuda,

u tvornici, domu, nemaš kuda

i ne osjećaš više šta je duh,

šta život, meso, šta je kruh,

šta je to ljubav, osjećaj,

želja i ruku zagrljaj,

okove tako slugan bijedno

sam svoje nosi i kuje ujedno;

kad jedeš, njoj ugađaš,

sinove za nju rađaš,

gdje je tiranija velika

svak j e u lancu tek karika,

iz tebe bazdi, klija

i sam si — tiranija;

jer se već rad tebe ukoči

dijete, u prkos ustoboči,

i u tvom krilu uljuljana

supruga drolja postaje strana;

svi tako kroz sunčan dan lijepi

bazamo ko po mraku slijepi

i vrpoljimo se u našem darmaru,

ma pobjegli od nje čak u Saharu,

jer gdje je tiranija, tamo je stud

i sve je tamo uzalud,

pa i ova pjesma zacijelo

i bilo kakvo drugo djelo,

jer tiranija stoji ko zloba

uza te, živog mrca bez groba,

i za te zbori, kroza te tuži,

njoj čak i prah tvoj služi.