Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας

来临的日子站在我们面前

σα μια σειρά κεράκια αναμένα —

像一排点着的蜡烛——

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

金黄、温暖和明亮的蜡烛。

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,

逝去的日子留在我们背后，

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·

像一排被掐灭的无光的蜡烛；

τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

最靠近的仍在冒着烟，

κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

冰冷、融化、弯下去。

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,

我不想看它们：它们的形状使我悲伤，

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

回忆它们原来的光使我悲伤。

Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

我朝前看着我那些点亮的蜡烛。

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

我不想转过去，因为害怕见到

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

那个黑暗的行列如何迅速拉长，

τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

那些被掐灭的蜡烛如何迅速增多。

Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984