Un puente, una ardiente vía de asfalto,

Most i rozgrzana betonowa droga,

el día está vaciando sus bolsillos,

dzień już opróżnia kieszenie,

sacando afuera todo lo que tiene.

wyjmuje wszystko po kolei.

Estás a solas al ocaso catatónico.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Como fondo de zanja es el paisaje;

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

marca ardiente en lo oscuro deslumbrado.

w cieniu blizny jarzące zastygły.

Se hace sombrío. Hiela el esplendor,

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

ciega el sol. Nunca olvido que es verano.

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

Es verano y el calor relampaguea.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Están de pie, y yo sé que ni aletean

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

las aves del corral, ardientes querubines

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

en sus jaulas de tablas astilladas.

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

¿Aún recuerdas? Fue primero el viento;

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

después la tierra; la jaula fue luego.

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

Excrementos y fuego. Y por momentos

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

nada más un reflejo, un aleteo.

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

Y la sed. Pedí entonces de beber.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

Aún hoy siento los tragos afiebrados,

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

todavía soporto los destellos

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

inerme como piedra y los apago.

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

Los años van pasando, y la esperanza -

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

como un tarro de lata tirado entre la paja.

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.

Rodrigo Escobar Holguín y