Jedan most, betonska cesta,

Most i rozgrzana betonowa droga,

dan ispražnjava džepove,

dzień już opróżnia kieszenie,

redom sve izlaže.

wyjmuje wszystko po kolei.

Sam si kad pada praskozorje.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Krajolik je kao dno izgužvane rake;

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

u zaslepljujućem mraku usijane svalje.

w cieniu blizny jarzące zastygły.

Polako se smrkava. Ledi blistanje,

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

sunce zaslepljuje. Neću zaboraviti, leto je.

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

Leto je i sevajuća vrućina.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Stoje i znam, krila su im nepomična,

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

pernata živina, kao plamteći herubi

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

u dašćanim, iverje punim kavezima.

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

Sećaš li se? Prvo je došao vetar,

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

zatim zemlja; zatim kavez.

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

Vatra i balega. I ponekad

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

po koji zamah krila, prazan odsev.

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

I žeđ. Tad sam  molio piće.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

I danas čujem grozničave gutljaje

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

i bespomoćno podnosim, kao kamen,

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

i ugasim obmane.

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

Prolaze dani, godine i nada –

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

kao u slami prevrnuta tava.

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.